Metabolizması hızlı olandan düşünce değil, “eylem canlısı” olur; şahin mesela… İnsana yakın olan kurnazlaşır, karga mesela… İnsanın tabiata yetecek metabolizması yoktur, boşluk doldurur, akıl mesela, akıl kurnazlıktır aslında.

İnsan alacakaranlık canlısıdır, şüpheci, fırsatçı, avcı...

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Hoşa gitmeyen bir fikrin doğru olmadığını düşünmek insanın doğasında var. Eğer bir fikir bir insanın hoşuna gitmiyorsa, o zaman o kişinin o fikir aleyhinde argümanlar bulması hiç de zor olmayacaktır.

Bir adamın karakteri hakkında, jelibon yeme şekline bakarak çok şey anlayabilirsiniz.

İnsanları hayvanlardan ayıran şeyin ne olduğunu sonunda öğrendim: mali sıkıntıları!

Hata yapmak insandır, ama işleri gerçekten kirletmek için bir bilgisayara ihtiyacınız vardır.

Ya hiç sopa yemedin ya da sayı saymasını bilmiyorsun.

Doğduğuna inanırsın da öldüğüne neden inanmazsın.

Eğer akıl ve mantığın manası, benim zannettiğim gibi herkeste mevcut olan bir duygudan ibaret ise, insanın yaratılışında hiç akıl ve mantık yok demektir.

İki ayağı üstünde yürüyen/duran ilk insanın bunu, ellerini mastürbasyon yapabilmek için boşa çıkartmış için yapmış olduğuna dair nedenlerimiz var.

Sanırım bir suç ortağın olduğu zaman kimsenin mantığın sesine ihtiyacı olmuyor, değil mi?

İnsanlar mantıklı bir yalana mantıksız bir gerçekten daha çok inanırlar.

Evet, iki çıplaklar konuşan bir yılandan diyet tavsiyesi aldığından beri sebep organize dinin bir parçası oldu.

İnsan bağımlı ve mantıksız doğar. Eğitim ise bu ikisini de düzeltmek için tek yoldur.

Hayatlarımızın bir kaos olduğunu biliyoruz, ama her şeyin düzenli olmasında, mantığa uymasına direniyoruz.

Hepimiz daima aldanıyoruz; fakat fırsat düştükçe aldatıyoruz.

Her evli çiftte, en az biri budaladır.

Düşünceler, duyguların çekim alanına girince bükülürler.

Evrende en bol şey, hidrojen ve aptallıktır.