İnsanın yüreğinde gerçekten derin bir yara açıldığında söyleyecek tek söz bile gelmiyor aklına.

Sessizce bir türkü söylüyoruz içimizde bir yaraya bakarak.

İnsanın yüreğinde açılan yaraların kapanması mümkün olmuyor.

Söyleyecek çok şeyim vardı ama onları anlatacak kelimelerim yoktu.

Ne tezatlı bir şey, ne tuhaf
Ne tuhaf acıyla hiç konuşamamak.

Neden bu kadar sessiz olduğunu biliyorum, Hayır, beni kandırma. Yara görünmez, Ama acı büyür, Bu senin ve benim için yabancı değil.

Kalbin attığı sürece vücut iyileşebilir. Oysa özün bir kez darbe aldı mı, o yara dikiş tutmuyor. Sonuna kadar kendi kendine kanamayı sürdürüyor.

Hafif acılar konuşabilir ama, derin acılar dilsizdir.

Yara sıcakken acımaz, hemşireceğim. Hele bir kere soğumaya başlasın. Sen bak, seyret o kızcağız nasıl yanıp yakılacak?

Sen, kurşunla vurulanları hiç işitmedin mi, be hemşireceğim? Bazıları, vurulduklarının fakında bile olamazlar, üç beş adım koşarlar, kaçıp kurtuluyoruz sanırlar.

Suçluyu bulmak hiçbir yarayı hafifletmiyor.

Bütün hayatım boyunca sessizlikte acı çekmeyi öğrendim.

Bazı insanlar yaralarını saklamaya çalışır, bazıları da göstermeye meraklıdır.

Benim için yazar olmak demek, içimizde taşıdığımız, en fazla taşıdığımızı biraz bildiğimiz gizli yaralarımızın üzerinde durmak, onları sabırla keşfetmek, tanımak, iyice ortaya çıkarmak ve bu yaraları ve acıları yazımızın ve kimliğimizin bilinçle sahiplendiğimiz bir parçası haline getirmektir.

Istırap denen şey bu, kalbin işte bu sıkılışı, ellerindeki bu soğuk nem olacak! Acaba çok sürer mi?

Tek yapılması gereken, bize acı verirken diğerlerine yarar getiren kendi içimizdeki bu sinsi duyarlılığı köreltmekti. Ama iyilik dolu bir kalbi katılaştırmak güçtü...

Neden ben?" diye sordum Tanrıya. Bir şey söylemedi.

Hafif acılar konuşabilir ama derin acılar dilsizdir.

Kim bilir? Belki de yaralarımıza üflerken öğrendik ıslık çalmayı...

Dünya, hassas kalpler için bir cehennemdir.