İnsan, bir kere tek başına kalmaya görsün! Nerede olsa tek başınadır. Meydan savaşında bile.

Bir şehir kadar kalabalıktır bazılarının yalnızlığı.

Bir yığın insan gördüm, günlükleri dolabında gizli saklı. Kendiyle mektuplaşan ya da kendiyle konuşan. Dününü unuttu hepsi. Günler günlüklere küstü ya da günlük yazara kara kara önlük giydi, son mektup kalbine sıktı.

Kıskanılacak insan bulamadım. İnanınız bulamadım.

Yalnız olmasam da kendimle başbaşayım..

Evde insan işte insan, arabayı insanlar yalnız kalmak için kullanır oldu.

Düşünceler olmasaydı, insan yalnız olurdu.

Her insan yalnızdır.

Yalnızlık sürgün edildiğinde insan kendine daha fazla yaklaşabilir miydi, yoksa aksine kendinden uzaklaşır mıydı? Bireylik kalabalıklar arasında çoğalır mıydı, silinip gider miydi?

Milyonluk şehirlerde de yaşasa, insanoğlunun içinde yalnızlık, kendi içine çekilme, sinme günleri doludur.

Kendimi bildim bileli, bütün günlerimi, haberim olmadan ve nefsime itiraf etmeden, bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.

Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hala kabul edemiyor musunuz?

Ne kadar çok insan, ne kadar az insaniyet var.

İnsan kendi içindeki sessiz gürültüyü bastırmak için kalabalığa karışır.

İnsanın, kendisinden başka kimsesi yoktur!

Yalnızca kentte değil, kendi içinde de kayboluyordu.

Yalnız doğarız, yalnız yaşarız, yalnız ölürüz. Sadece sevgimiz ve arkadaşlığımız sayesinde bir anlığına yalnız olmadığımız illüzyonunu yaratırız.

Mutluluk bir çimendir bastığın yerde biter, yalnızlık gittiğin yoldan gelir.

Yalnız insanların kendi içinde başlayıp biten eğlenceleri vardır.

Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık... Kelimeler, Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık, Kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde.