Bir insana olan özlem iç organlardan daha fazla yer kaplar.

Sevmek insanın en büyük acısıdır.

İnsan en çok sevmesi ve sevilmesi engellendiği zaman nefret eder.

Nefret, başarısızlığa uğramış sevgidir.

Şimdi biliyorum, ne olduğunu Sevginin. Nunc scio quid sit Amor.

Sevmek özgürlüktür...

Sevdiğimiz zaman, aşk o kadar büyüktür ki; bir bütün olarak içimize sığmaz. Sevdiğimiz insana doğru karşımızdakinin hisleri dediğimiz şey; kendi sevgimizin çarpıp geri dönüşüdür. Bizi gidişten daha fazla etkilemesinin, büyülemesinin sebebi ise, kendimizden çıktığını fark edemeyişimizdir

Aşk aklın en soylu zaafıdır.

Anlıyorum ki sevmekte niçin ve nasıl kat'iyen yoktur.

Sevmek kafa ile düşünmeyle değildir. Sevmek... Sevmektir işte!

Ve sevgi, ölüm kadar ağırdır.

Sevildim, sevildim, sevildim... Yine de yeterince değil, zira insan asla yeterince sevemez, bir ömür buna yetmez.

Birini çok sevmek gibiyim

Bana öyle geliyor ki dünyada mevcut sonsuz sevgi; dile gelmek için can atar, dudaklarda tir tir titrer; gelgelelim, dile gelmeye utanır, utanır, utanır.

İnsan, sevdiğinden korkar, fakat korktuğunu sevemez.

Korku çok insani bir duygudur. Korkmayan aptaldır zaten. Ben de korkuyorum ama korkak değilim. Cesaret korkuya rağmen bir şeyin üzerine gitmektir. O yüzden cesur olmak zorundayız.

İnsan her zaman kendisine nankörlük edeni sever.

İnsanın gelişmesi, kendisini sevmenin yerine karşı cinsi koymasıdır.

Kin, insana akıllı işler yaptırıyor.(Ulucanlar Merkez Cezaevi, 28 Temmuz '88)

Sevgiyi sosyalizmden çıkarmak, insanı sosyalizmin dışına itmekle birdir.