Bir kişi yalnızca anladığı şeyi duyar.

Bir insan bir insanı ya üç dakikada tanır, ya hiç dakikada.

Konuşmadan önce dinle.

Ben o dili anlamadıkça, "anlam" diye bir şey yoktur.

Dinlemesini bilmek de bir sanattır. Birisi konuşurken onun sesinin akışını can kulağıyla dinlerim. Samimiyetini anlıyorum böylece.

Kelimelerin gücünü anlamadan, insanların gücünü anlayamazsın.

Her söz, ancak o sözü dinlemekte olan insanın algıladığı kadar bir anlam taşıyabilir.

Başkalarına kendimizden söz etmek gayet doğaldır; başkalarının kendileri hakkında söylediği şeyleri, onların kast ettiği biçimde anlamaksa bir kültür meselesidir.

Anlamak isteyen anlıyordur, istemeyen de anlamıyordur.

Bir erkeği dinlemenin en güzel biçimi susmaktır.

Bize sözlerimizden çok yüreğimizden anlayan gerek.

Bir adama kendisinden bahsedin. Sizi saatlerce dinler.

Sürekli konuşursanız, başkalarının dediklerini asla duyamazsınız.

Dinlemesini biliyorsun, ki bu mühim bir meziyettir. Hiçbir işe yaramasa bile insanın boşluğunu örter, karşısındakiyle aynı seviyeye çıkarır!

Her fikirden, her kesimden, her türden ve her kültürden insanın rahatlıkla konuşabileceği biriyim. Lokum misali bir adamım.

Zaman bazen öylesine hızlı bazen de solucan misali sürünerek geçer. Fakat insan, zamanın nasıl geçtiğini anlamadığı zamanlarda kendini iyi hisseder.

İnsan her şeyi anlayabilir... Meltemin nasıl estiğini de, güneşte olup bitenleri de...Gel gelelim, kendisinden başka bir insanın burnunu neden başka türlü sildiğini bir türlü anlayamaz.

Ve benim insana bakışım şu, insan denen varlık, tepesine çıkamayacağım kadar yüksek, dibine inemeyeceğin kadar alçaktır. Çünkü insan çok karmaşık bir yapı; kültürüyle, edimiyle, işiyle, emeğiyle, kendini bezemesiyle, süslemesiyle, güzelliğiyle... Önemli olan tepesine çıkıp taç olmak ya da ayağının dibinde toprak olmak değil onunla lisân-ı hâl ile bir yerde buluşabilmek.

Bize yazdığımızı değil, yüreğimizi okuyacak insanlar lazım.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.