Karakter sahibi insanlar Daima itilir, dışlanır ve yalnızlığa mahkum edilirler...

Derin karakterler, kendilerini topluma teslim etmezler, yalnızlıklarından ödün vermezler...

Her insan yalnızdır.

Yalnızlık sürgün edildiğinde insan kendine daha fazla yaklaşabilir miydi, yoksa aksine kendinden uzaklaşır mıydı? Bireylik kalabalıklar arasında çoğalır mıydı, silinip gider miydi?

Kendine özgü bir tarz oluşturan kişi, diğerleri tarafında anlaşılmaz ve kendine yoldaş bulamaz.

İnsanın, kendisinden başka kimsesi yoktur!

Neden böyle sessiz olduk? Neden herkes hep böyle kendi dünyasına çekiliyor?

Yalnızlık... Onların inandığı gibi inanmıyorum, onların yaşadığı gibi yaşamıyorum, onların sevdiği gibi sevmiyorum... Onların öldüğü gibi öleceğim.

Yalnızlık bana acı vermiyor: insanın kendisini ve kendi davranışlarını hoşgörmesi zaten yeterince zor.

Ne kadar ünlü olursa olsun, kendi kendine yaşardi insan.

İnsanın yapayanlız kalması ürkütücü bir şeydi.

Yetişkin olmak yalnız olmaktır.

Tüm belalar, yalnız kalma yeteneğimizin olmayışından gelir başımıza.

Kimse yok. Ben varım, ben, bir de kendim.

Dünyada en güçlü insan en yalnız durandır.

Sevilmeyen bir insan her yerde ve her şeyde yalnızdır.

Ne tuhaf bir dünya. Kimsenin işine karışmıyorum. Kimseyi incitmiyorum ve Her an kendimleyim, Böyle olunca herkes beni kurcalıyor..

İnsanlar arasında yaşamak güçtür, susmak çok daha güçtür.

Dâhilerden bir kişi bile on bin kişilik sürüden daha ağır gelir.

Anlaşılan şu ki, ortalama insan için büyük bir gruba ait olmamanın hissi kadar dayanılmaz bir his yok.