Onu anlamak için o olmak gerekir.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

Kendin dışında birini tanımak zordur.

Bir defa, insanları tanıyabilmek için onları sınarsınız. İkincisi, başka insanları incelemek için çaba harcanmaz. Bütün insanlar, gerek ruh, gerek fizik açısından, birbirlerine benzerler; hepimizin beyni, dalağı, yüreği, akciğerleri aynı biçimde yapılmıştır. Manevi değerler ise herkeste aynıdır; küçük farkların önemi yoktur. Bir insanı tanımak, diğerini de tanımak anlamına gelir. İnsanlar aynı ormandaki ağaçlar gibidirler; hiçbir botanik bilgini, tek tek akkavağı incelemeye kalkmaz.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

Başka birisinin başına geldiği sürece her şey eğlencelidir.

Bir insanı cevapları ile değil sorularıyla yargılayın.

İnsanım, insana dair hiçbir şey bana yabancı olamaz.

İnsanoğlu doğduğunda ve öldüğünde birbirine benzeyebilir, güldüğünde ve yürüdüğünde ama çok ayrılır.

İlkel bir canlıyla karşılaşıldığında yakınlık, ilkel insanla karşılaşıldığında yabancılık duygusu gelişir.

İnsanları anlamak değil de onlara anlaşıldıklarını hissettirmek önemliyse, anlayanlar ve anlaşılanlar olarak bu çok taraflı bütünlüğün içinde tek taraflı her şey yok hükmündedir.

Herkes insana benziyor, tek bir şeye bunca benzerlik şaşırtıcı.

Empati dilsizlikten çıkmıştır. Dil geliştikçe empati azalır. Çünkü dil olunca anlamaya çalışmaz sorarsın.

Ceviz beyne, süt bebeğe, dişi erkeğe iyi gelir, insan ancak kendine benzer şeylerle iyidir, diğerleri zehirdir.

Bir insanı tanımak demek, sana karşı aldığı konumu anlamak demektir.

Başkasının ıstırabını anlamak konusunda engel kendimizdir, gövdesi, böylelikle de kendisi azalmış felçliler ıstıraptan ölür mesela.

Tüm sözcükler tükendiğinde, insan insanı anlamaya başlar.

Bir ara insanları anladığımı sandım, sonra sandığımı anladım.

Karşınızdakilerin “insan” olduğunu hiçbir zaman unutmayın!