Dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı.

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Gülmek için mutlu olmayı beklemeyin belki de gülmeden ölürsünüz.

Gülmek, dünyanın en uygarlaşmış müziğidir.

Mutluluk bir çimendir bastığın yerde biter, yalnızlık gittiğin yoldan gelir.

Kaybedilmiş günlerin en kötüsü, bir defacık olsun, gülmeden geçilenidir.

En boş geçen günler kişinin gülmediği günlerdir.

Gülmek tüm insanlık ideallerinin varmak istediği en son nokta.

Ben bir politikacı değilim, ben bir müzisyenim. Ben, insanlara hoşnutluk hissettirecek ve yaşamaya yeniden başlayacakları bir yer vermeye çalışıyorum. İnsana ruh vermelisiniz, ona ruh verdiğinizde, her şeyi başarmışsınızdır.

Her insanın hayattan zevk alması gerektiğini düşünüyorum.

İnsanlar ancak yaşamın amacının mutluluk olmadığını düşünmeye başladığında mutluluğa ulaşabilir.

Gülümsemek insanlara mahsustur.

Dünyada insan birbirini sevmeli! Sevmezse günler tükenmez! Sevmezse dünya zindan olur. Sevmezse yaşadığının farkına varamaz. Sen somurt, komşun somurtsun, ne olacak sonu? İnsan dediğin dünyada sevmeli .

İnsan özgür olmadan, huzurlu ve mutlu olamaz.

İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

İnsanı zaman kadar terbiye eden şey yoktur.

Herkes üstünü örtüğünün altında kalır.

Birlikte gülündü mü insan rahatlıyordu. Neden insanlar durup gülmüyorlardı?