İnsan uçsuz bucaksız kentte yalnız kalır, milyonlarca başka yalnızla yapayalnız.

Her insan yalnızdır.

İnsanın, kendisinden başka kimsesi yoktur!

Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık... Kelimeler, Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık, Kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde.

Bireysel insanın ebedi arayışı, yalnızlığını parçalamaktır.

İnsan sevgi karşısında da ölüm karşısında olduğu gibi yalnızdır.

Sorarlarsa, 'Ne iş yaptın bu dünyada?' diye, rahatça verebilirim yanıtını: Yalnız kaldım. Kalabildim! Altı milyar insanın arasında doğdum. Ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından...

Herkes beraberinde taşıdığı bir parmaklığın ardında yaşıyor.

İnsanın insan olabilmesi için diğer insanlardan kurtulması gerekmektedir.

Daha yalnız olunabilirdi, yalnız olunmasaydı.

Her insan kendiyle kuşatılmıştır.

Bir şehir kadar kalabalıktır bazılarının yalnızlığı.

Sınırı yok bu hiçlik mertebesinin. Tarifi yok dünyadaki sahipsizliğimin.

Bir yığın insan gördüm, günlükleri dolabında gizli saklı. Kendiyle mektuplaşan ya da kendiyle konuşan. Dününü unuttu hepsi. Günler günlüklere küstü ya da günlük yazara kara kara önlük giydi, son mektup kalbine sıktı.

Kusursuz insanın benliği yoktur.

Kıskanılacak insan bulamadım. İnanınız bulamadım.

Görünmez şeyler, yalnız kalacak olan şeylerdir.

İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

Kainat senin içinde. Sen de kainatın içindesin.

Cehennem, insanın kendi ciğeri