İnsan bir mendille gezmeli hayatı, ne zaman ağlayacağı bilinmez ki.

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

İnsan mutluluğun olduğunu bildiği zaman ağlar. Ona inanılmadığı zaman artık ağlamaz.

Ağlamak gülmenin kardeşidir. Ağlamayan gülemez ki.

Aşk hayatta her yaşta insana musallat olan bir hastalıktır.

Zorla güldü âmâlar, ağlamak mı ayıp?

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Gözler dolmak içindir.

Hangi dilde ağlar çocuklar, Hangi dilde güler. Ağlamak her dilde tek anlamda.. Çince, İngilizce, Türkçe!.. Burnunu çeke çeke ağlamak.. Belki biraz çocukça.  Ağlamak, hüngür hüngür, Ağlamak, içini çeke çeke.. İnsanca!…

En güçlü silah ilkel yaratıklar için işte, kıskançlık!

Duyguları bir insanın yaşamının en büyük sorunu olabilir. Duyguların seni kandırabilir.

Tutkulardan ve arzulardan yoksun bir insan, insan olmaktan çıkar.

Fakat insanın kendini asıl kendine karşı müdafaası zor, belki imkansızdır.

Ağlamak ayıp değil, saklama gözyaşını yeter ki ağlarken de eğme bir an başını.

Ee, insana özgü çok zayıf yanlarım var. Kimin yok ki?

İnsan, tebessümle gözyaşı arasında gidip gelen bir sarkaçtır.

Sevincin de kederin de kaynağı insanın kendi içidir.

Eğer sevgi üretmiyorsa yüreğiniz, başarılı bir üretici değilsiniz...

Yalnızlık bana acı vermiyor: insanın kendisini ve kendi davranışlarını hoşgörmesi zaten yeterince zor.

Kendimizde her kusuru bağışlar, başkalarında pireyi deve yaparız.