İnsan ancak kaybetme cesareti gösterdiğinde, her şeyi, sadece kaderini değil ismini ve kentsoyluluğunu da üzerinden attığında, bir de her günü son günüymüş gibi yaşadığında gerçekten yaşar.

Gelecek olan her şey belirsizlik içinde yatar. Hiç durup beklemeden yaşa!

-Ölene dek hayatımı yaşayacağım.

Günü yaşamak dururken yarın ne olacağını düşünmenin yararı yok.

Eğer birisi gerçekten yaşamak isterse çalışmak ve cesaret etmesi gerek.

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.

Yaşamak; deli bir yürekten fazlasını ister.

O büyük an korkakları horlayarak geri iter ve yeryüzünün bir başka tanrıları olan yüreklileri ise, ateşli kolları arasına alıp gökyüzüne, yiğitlerin yanına götürür.

Cesaret eden, bir süre dengesini kaybeder, cesaret edemeyense kendini kaybeder.

Hayat kısadır. İnsan zenginliğini kullanmaya ne kadar erken başlarsa o kadar iyidir.

Dilediğin gibi yaşa, nasılsa öleceksin!

Aşağıda olan düşmekten korkmaz.

İnsan ölürken yaptıklarına değil, yapamadıklarına pişman olurmuş. Son nefesinizde yapamadığınız şeyler için üzüntü duyun.

Bu da ölmenin iyi yanlarından biri; eğer kaybedecek bir şeyin yoksa istediğin riske girebilirsin.

Bugün, mevcut olan her şeydir; şimdi senin var olduğun, her zaman var olacağın yegâne zamandır. Yaşamak istersen ya şimdi olacaktır ya da asla olmayacaktır.

Öyle sanıyorum ki mutluluk karşımıza çıktığında, onu hakkını vererek yaşamalıyız.

Bütün hayatımızı yersiz çekingenliklerle mi geçireceğiz Olric? Cesareti yalnız kafamızda mı yaşayacağız?

Ölümden değil, bir türlü hayata başlayamamaktan kork.

Gezip görecek, hayatın tadını çıkaracak, sonra da yatıp öleceksin...

Kaybetmeyi göze alamayan asla kazanamaz.