İnsan ölürken yaptıklarına değil, yapamadıklarına pişman olurmuş. Son nefesinizde yapamadığınız şeyler için üzüntü duyun.

Eğer birisi gerçekten yaşamak isterse çalışmak ve cesaret etmesi gerek.

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.

Yaşamak; deli bir yürekten fazlasını ister.

Hayat yakasından tutulup, 'Yanındayım evlat. Haydi gidelim' denmesine bayılır.

Yapmamız gereken, tehlikeli olmayan hiçbir şey yok.

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Hayattaki en büyük tehlike HİÇBİR ŞEYİ riske atmaktır.

Gerçekten yaşamak istiyorsak, bir an önce denemeye başlasak iyi olur.

Eğer herhangi bir şeyi denemek için cesaretimiz olmasa hayatımız ne olur?

Anlamadan yaşanıyor da yaşamadan anlaşılmıyor.

Hayatı yaşamak lazım. 'Ne olacak acaba yarın?' diye düşünmeden... Tolstoy'u okumak lazım, Dostoyevski'yi okumak lazım, Yaşar Kemal'i okumak lazım, Orhan Veli'yi, Sait Faik'i bilmek lazım; Erkan Oğur'u dinlemek lazım, dünya müziğiyle etnik müzikle yakınlık kurmak lazım. Hacı Arif'i tanımak lazım, Itri'yi bilmek lazım. Bunlarla yaşadıkça hayatın zenginleşir ve zaten sen kendi hayatını kurarsın o zaman. Benim tavsiye ettiğim hayat budur yeğen!

Diyorum ki kişinin doğum tarihi pek önemli değil aslında, dünyaya gözlerini açmak daha önemli.

Hayatta unutamayacağımız en büyük pişmanlık, pişman olurum diye yapmadıklarımızdır.

Hayatın gerçek amacı, bilgi değil eylemdir.

Cesaretini başkasına değil kendine karşı kullananların yapma gücü olur.

Yapabilirsin, yapmalısın ve başlayacak kadar cesursan, yaparsın.

Yaşadığımı sanıyordum ben, oysa sadece hayata hazırlanıyormuşum.

Hayat yalnızca geriye doğru anlaşılabilir. Fakat ileriye doğru yaşanmalıdır.

Yaşamak dediğin oğlum, zor sanat.