Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Tüm insanlar aynı sözleri kullanır ama birbirlerini anlamazlar.

Toplum dağılırsa kelimelerin arkadaki anlamlarla bağı kalmıyor, "kötüyüm" diyene "ben de kötüyüm" diye cevap veriliyor, "neden kötüsün" diye sorulmuyor.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Göz göze temas uzadıkça algısızlık oluşur, çünkü o zaman karşıdaki nesne olmaktan çıkarak içe girip ikinci bir “ben” olur. Benlik iki "ben"i bir arada tutamayacağı için dağılır; benliği dağıtmanın kısa yolu onu nesneye boğmaktır.

En önemli şeyler en zor söylenir, çünkü kelimeler anlamını eksiltir.

Bazen sesini duyurmak için, susman gerekir.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Sözcükler saatler gibidir; en kötüsü hiç yoktan iyidir, en iyisi pek doğru değildir.

Bana öğrettiğin kelimeleri kullanıyorum. Artık hiçbir anlama gelmiyorlarsa, bana başkalarını öğret. Ya da bırak susayım.

Ben o dili anlamadıkça, "anlam" diye bir şey yoktur.

Bir kelimenin tadına bakabilirsin.

Sözcük hazinemizi daha karmaşık düşünceleri ifade edebilmek için genişletebilmeliyiz.

Kelimeler, albayım. bazı anlamlara gelmiyor.

Dil var olmanın evidir.

Eğer bir aslan konuşabilseydi, onu anlayamazdık.

Bir sözcüğün anlamı, onun dil içindeki kullanımıdır.

Başkalarına, senin için ifade ettiğinden daha fazla bir şey ifade edemez. Sana neye mal olmuşsa, onlar da o kadar ödeyecekler.

Asıl önemli olan söylemediklerin.

Bazen cümleler başlar sonra biter, arası uzun bir boşluk…