Benim için hayat, nefesi ilk aldığımda değil, ilk tuttuğumda başladı diye düşünüyorum.

Hayatımızda gerçekten ne istediğimizi anlayabilmek için kendimizi daha iyi tanımamız gerekir.

Eksikliğini fark eden ayrı biri olmaya başlar.

Acı çok dağılmış insanın kendini toplama aracıdır, onu matkap gibi kullanıp kişi psikolojik kaya katmanına ulaşır ve o temel üzerinde kendini yeniden kurar.

Ve belki de farkındalığımız kurtuluşumuzun ilk adımıdır.

Egolarımızdan kurtulamadığımız için alışkanlıklarımızdan vazgeçemiyoruz.

Dünyanın sizin etrafınızda kurulduğunu sanmayın.

Bilinçimi özgürlüğe kavuşturdum.

Bir ceylan olup zarifçe yürüdüm geçmiş aslanlıklarımın arasından. Artık orada değilim. Artık o kişi değilim. Ve o aslan, artık, beni incitemez.

Basit olan ego için cazip değildir, basit olan egonun ölümü demektir.

Kendinizi değiştirin, işiniz farklı görünecektir.

Barışı kendi içinde bulamazsan, başka hiçbir yerde bulamayacaksın.

Bulduğun bütün mutluluk senin içinde.

İnsanın anahtarı kendi düşüncesidir.

Dünyada hoş şeyler de var. Hakikaten hoş şeyler yani. Hepsini birden ıskalayacak kadar da salağız biz. Olup biten her şeyi hemen o sefil küçük egolarımıza gönderiyoruz.

Ölüm korkusunu tüm duyularınla benliğinde hisset. Bunu yapabildiğinde kendini aşmış olacaksın. Bu dünyaya farklı gözlerle bakabilirsin.

İnsan kendine ne kadar değer verirse, o kadardır.

Zihni gözlemleyerek, kendinin sürekli olarak dikkat çeken yıkıcı, asi çocuğu temsil ettiği ortaya çıkar.

Ben en çok kendimden özür dilerim. çünkü; bana çok yanlış yaptım.

Yaşlandıkça daha plastik olacağıma doğallaşıyorum.