Vicdanım öyle ağır çekiyor ki bedenimi taşımakta zorlanıyorum.

Izdırapların en büyüğü kendi kendini suçlu görme duygusudur.

Suçluluk, belli belirsiz bir huzursuzluk ya da şüpheden farklıydı, ne de olsa yaşanmışlıklara dayanırdı.

Suç. İnsanları kontrol etmek için kullandığımız bu mekanizma. Bu bir illüzyon. Bir tür sosyal kontrol mekanizması ve çok sağlıksız. Vücudumuza korkunç şeyler yapar.

Kendini suçlayan insan, suçlayıcı toplumun elinden kurtulmak için, kendi suçunu gün evvelinden kendi eline alan insan demektir.

İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

Eğer içimizde bir vicdan bulunuyorsa o doğuştan gelme değildir.

İnsan karar verince öldürmeye birini, gerekçe bulur önce ikna eder kendini.

İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

Kapanmayan tek yara vicdan yarasıdır.

Vicdan, hareketlerimizin hemcinslerimiz ve dolayısıyla kendimiz üzerinde tesir yapabileceği şuurudur. Vicdan azabı ise hareketlerimizin, muhitimizin kin ve nefretini üzerimize çekebileceğini düşünerek hissettiğimiz korkudur.

Körelme koşulları o kadar gönüllü oluyor ki, suçluluk duyuyorlar.

Fakat insanın kendini asıl kendine karşı müdafaası zor, belki imkansızdır.

Kısacası hayvanlara doğal olarak empati hissettiğimiz, hayvanların acı çekmelerini istemediğimiz ama bir yandan da hayvan yediğimiz için karnizm normalde karşı çıkacağımız baskıcı bir sistemi desteklememizi sağlamak için bir dizi araçla vicdanımızı baskı altına almamızı sağlamak zorundadır.

Çocuklar, ben anladım bu vicdan azabı denilen şeyi. Hiç kimse kendisininkini hatırlamıyor. Herkes başkalarının çekmesi gereken vicdan azabını biliyor.

İnsan buna dayanamıyor, diyorum, neden vicdan azabı çektiğini bilmeden yıllarca vicdan azabı çekilemiyor.

Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Bu masumiyet beni ağırlaştırmaya başladı.

Akıl soranlar ancak, yanlış karar verecekleri zaman, vicdanlarının sesini susturmakta yardımcı aradıkları için sorarlar.

Suçsuz insan kaygısız yaşar.