Gelir gibi yapıp köşeden 'U' dönüşü yapıyor mutluluk. Bir türlü mutlu olamadık bizde, ama hala U/mutluyuz.

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Benim ülkemde mutluluk henüz çiçek açmamış bir ağaçtır. Tohumu toprağa düşmemiştir bile.

Zeki Alasya benim sevdiğim bir adam. Yeniden doğarsam bütün tersliklere, üzüntülere, sıkıntılara rağmen ben yine Zeki Alasya olmak isterim.

İçimi yalayıp geçen hüzün geride mutlu düşler bırakıyor sevgili.

Geçiyordum, hayal kırıklığına uğradım.

Üzüntüler olur, güçlükler olur, hepsinin canı cehenneme, mutluluğun kıymetini bilmeyen asla mutlu olamaz.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Çok büyük zorluklarla karşılaşsanda karamsarlığa kapılma,sonunda her şey iyiye dönecektir. Ayrıca işin başında hiç kimse tam istediğini yapamaz.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.

Yelkenimizdeki rüzgârı çaldılar! Yılmadık.

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

Yaşam sevincin duruyor mu hâlâ içinde?

Mutlu insandan iyi şarkı çıkmaz.

İnsan mutluluğun olduğunu bildiği zaman ağlar. Ona inanılmadığı zaman artık ağlamaz.

Şimdi daha mutluyum, iyi şeyler düşünüyorum ve inanıyorum ki olabilecek, güzel şeyler başladı.

Bu ülke insanı kendi mutluluğu için bugüne kadar aslında hiçbir şey yapmamış. Yani, bu ülke ne kadar daha güzel ülke olabilir?

Beraberinde getirdikleri umutlar ve korkularla akın akın gelen arzulara teslim olduğumuz sürece... Kalıcı mutluluğa ya da huzura hiçbir zaman kavuşamayız.