Gördüğüm şeylerin boyundayım ben, Kendi boyumda değil.

Yeryüzünde her şey nasılsa doğru olan da odur.

Beyin gerçeği arama organı değildir, inanma organıdır.

Yaşam çözülmesi gereken bir sorun değil ancak deneyimlenmesi gereken gerçekliktir.

Herşey biz ona nasıl bakarsak bize öyle görünür.

Uzaktan bakıldığında, teması yitiriş olan dev bir gösteriden başka bir şey değil bu hayat.

Gerçekliği, sakat gözler ve kulaklarla algılayan insan, görüngülerin ardındaki kaynağa gereksinme duyar.

Algılanan şey, var olan şeydir.

Ölüm, hayatın bizden yüz çeviren tarafıdır.

Hayatta görmek istediğimizi görürüz.

Gerçekten var olan bir sinek, bir ihtimal var olan bir melekten daha önemlidir.

Başka bir dünya var.  Bu da var. Ve bu onun içinde. Ama, bu bir.

Gerçek daima hayal edebildiğimizin çok daha ilerisindedir.

Zihin ne doğar, ne de ölür, sadece onun gizemli görüntüleri ve suretleri doğup ölürler. Her şey hayaldir, gerçeği yok eden geçici bir çizgi oyunudur.

Biz kendi yarattığımız bir dünyada yaşıyoruz.

Kimse neyin gerçek neyin düzmece olduğundan haberdar değil.

Gerçekliği algılamak bir yetenek işidir. Çoğu insanda bu yetenek yoktur ama belki böylesi daha iyidir.

Bulutlarda olan çarpışma, sağır biri tarafından sadece yıldırım, kör biri tarafında ise sadece gök gürültüsü olarak algılanır.

Gerçek; bütün’ün çığlığı, birkaç kişinin ise oyuncağıdır.

Varolmuş şey bulunmuş ve hiçbir zaman doğru değildir. O her zaman ve yalnızca kendisidir.