Ağlasam sesimi duyar mısınız? Mısralarımda; Dokunabilir misiniz? Gözyaşlarıma, ellerinizle? Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu Bu derde düşmeden önce. Bir yer var, biliyorum; Her şeyi söylemek mümkün; Epiyce yaklaşmışım, duyuyorum; Anlatamıyorum.

Dertleşecek bir kedim bile yoktu.

Bir yorgan misali örtündüm yalnızlığı, bu yıl da aşk buraya hiç uğramadı.

Yapayalnızdım; yanımda kederimi dağıtacak, beni en korkunç hayallerin sarsıcı ağırlığından kurtaracak hiç kimse yoktu.

Ne zaman mutlu olmaya kalksam; otur diyor yalnızlığım, otur…

Sizi de öksüz bırakırlar bu kentte, Bu kentte boynu bükük kalırsınız.

Üşüyorum ve yapayalnızım. Bir hapishane hücresinde bu kadar mutsuz olunur ancak.

Yalnızım... Bunca acı tek bir söze nasıl sığabiliyordu?

Gördüğün gibi yalnızım, hep yalnız...

Anladım Yar'la bir olmayınca, Yer'le bir oluyormuş insan.

Eyvah ! ne yer, ne yar kaldı, Gönlüm dolu ahu zar kaldı.

Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından?

Seni benim kadar kimse sevmedi, sevmez. Yalnız kalmanın alemi yok. İçip içip abartmayalım.

Canan gide rindan dağıla mey ola rizan

Dünyada gereğinden çok kadın vardı; ama yalnız bir teki yoktu...

İçimi yalayıp geçen hüzün geride mutlu düşler bırakıyor sevgili.

Buzdan bir kütle, mumyadan bir heykel gibi izledim kaderimi. Babam yanımda olsa bir tokat atar kendime getirirdi beni.

Seniha kendisinin de bu kirli aydınlığın altında bu eşya ile beraber küflendiğini hissetti. Ayağa kalktı, alnını cama dayadı ve dışarıya baktı. Ağaçlar soyulmuş, havuz, dökülmüş yaprak tabakaları altında görülmez olmuştu. Sonbahar denilen mevsim ne hazin bir mevsimmiş! Bu, adeta yazın çürüyüşü, parça parça çürüyüp dökülüşü gibi bir şeydi.

Naim Efendi, ölü konağın yalnızlık nöbetinde bütün umutlarını, bağlarını, değerlerini yitirmiş sonsuz bir yorgunluktadır.

Öldüğüm ağlamazın korkum odur kim ölicek
Seni kimler seve ben âşık-ı mahzûn yerine