Ben belirli zamanlarda ölüyor ve tekrar diriliyordum.

Damla biraz daha küçük veya büyük olamayacağı gibi ben de biraz daha şöyle biraz daha böyle olamam.

Kimlik kazanmak, değişimin göbeğinde değişmeden kalma becerisi edinmektir.

Kendimi kendim yapan şeylerden vazgeçtim, mesela dudak kalemi kullanmıyorum artık.

İnsan kendi içinde kesinlikle bir bütün değildir, homojen değildir; içinde ne var ne yok karışır, bir an bir insandır bir an sonra başka bir insan.

Yeniden doğmak için, önce ölmelisin.

Annem bana hep derdi ki benliğini doğada ara. Mesela; bir ağaca bak, her mevsim değiştiği için büyüyor. İnsanda öyle, sen her zaman aynıysan büyüyemezsin.

Bir ömür boyu birden fazla hayat yaşayabileceğimi öğrendim.

Giderek, her şeyden vazgeçe vazgeçe, sanki bir başkası oldum.

Düne geri dönemem, çünkü o zaman bir başkasıydım ben.

Geçmişe dönmenin bir anlamı yok. Çünkü geçmişteki ben ve şimdiki ben bambaşka iki insan.

Hepsi yok olur, hepsi çürür, hepsi yeniden doğar.

Aynı anılara sahipseniz, bu anılar farklı bir bedene iliştirilmiş olsa bile, aynı kişi olabilirdiniz.

Aynı "insan" olabilirim, ancak asla eskiden olduğum kişi olmam.

Beni ben olduğum için istemiyorlar, çünkü ben, hala istemedikleri eski benim.

Cümleye başlarken başka insandım, bitince başka insan.

Önceki hayatımı sıfırla bitirmiştim. Yenisine aynı yerden başlayabilirdim. Sıfırdan!

Devrim yeniden doğuş getirsin.

Bir kapıyı açan kişi ile kapayan kişi aynı varlık mıdır?

Kendi alevlerinizde yanmaya hazır olmalısınız: Önce kül olmadan kendinizi nasıl yenileyebilirsiniz?