"Hayatta hiçbir şey olgun bir erkeğin ağlaması kadar yürek paralayıcı değildir."

Bir insan ne için ağladığını biliyorsa, bir gün gülmeyi de hakedecektir.

Hayata ‘evet’ deme aynı zamanda acıya, işkenceye, eksikliklere, açlıklara, ölüme de ‘evet’ demektir.

İnsan bir mendille gezmeli hayatı, ne zaman ağlayacağı bilinmez ki.

Felekden zerre mikdâr olmadım devrinde rencide
Ger ey mihr-i münîr âh u zârım varsa sendendir

Amma meraklısınız ağlamaya! Hayat zaten bir tuhaf, bir de acıklı şarkı meraklısı olmayın, yırtalım su arabesklikten lütfen!

Ben ölseydim, o belki ağlardı. Ama o ağlasaydı, ben ölürdüm.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Ancak acıya verdiğim değer kadar değer veriyorum hayata, onsuz edebilirim. Ama namus, benden çocuklarıma kalacağı için, yalnız onu savunacağım ben.

İnsana ölüm kadar acı da gereklidir.

Acı insanı olgunlaştırıyor.

Öğrendikten, sevdikten sonra daha çok acı çekeceksiniz.

Ne serüvenlerden geçecek bu dünya kim bilir? Pusuda ne acılar bekliyor daha mutluluk düşündeki insanları! Herhal ilerdedir yaşanacak günlerin en güzelleri.

Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.

Acı hiçbir zaman ıskalamaz.

Aşk acısı çekmedim hiç, çünkü dünyanın verdiği acı her zaman güçlüydü.

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

Toprak acı, güneş tatlı olanı verir.

Kadınlar sadisttir, onlara yükleyeceğimiz acılarla bizlere eziyet ederler.

Eğer istediğin olmazsa acı çekersin, eğer istemediğin bir şey olursa yine acı çekersin, hatta istediğin şey tam olarak olsa da yine acı çekersin çünkü onu kaybetme riskin vardır. Zihin böyle belalı bir şeydir. Değişimden özgür olmak ister. Hayatın koşullarından ve ölümden özgür. Fakat değişim hayatın kanunudur ve ne kadar dirensen de bu gerçeği değiştiremezsin.