Beni en çok yükselten ve mutlu bir coşkuyu veren dürüst bir Alman olmamdır.

Mutlu olmak, korku duymaksızın kendi kendinin farkına varabilmektir.

Diyorum ki kişinin doğum tarihi pek önemli değil aslında, dünyaya gözlerini açmak daha önemli.

Dünyada kaygısız, huzurla, sevinçle yaşamaktan daha büyük zenginlik olabilir mi?

Yaşadığım anların, onları yaşarken anıya dönüştüğünü algılar, onları yaşarken anılaştırırdım. Sonra bunu en güzel biçimde Savinio'da okudum: Yaşanan an da anı olacak.

Yaşadığımı sanıyordum ben, oysa sadece hayata hazırlanıyormuşum.

Üzerimize yüklenmiş otuz bin tane sorumluluk var. Bütün bunlarla boğuşuyorsun haliyle. Bunların üstesinden gelecek olan farkındalık hali, kendini takip etmek, neyi niçin yaptığını çözmek belli bir bilinç yaratıyor zamanla. Bu bilinç de seni daha mutlu kılıyor.

Mutluluk yarına ait değil. O bir varsayım değil. Mutluluk burada ve şimdi başlar...

Sevinmek istiyorsan sevindireceksin, sevilmek istiyorsan seveceksin.

Cehalet cahiller için mutluluk verici olabilir fakat diğerlerimiz için tam bir baş belasıdır.

Sevinç şeylerin içinde değildir; içimizdedir.

Cehalet mutluluk değil kayboluştur.

Bir dal begonville bile içimde çiçekli kıyametler kopar: Damardan akar bahar, bir duble rakıdan yeğdir.

Yaşamak çok nadir rastlanan bir şeydir. Çoğu insan sadece var olur.

İnsanların yüzde doksanı yaşamazlar, sadece vardırlar.

Öyle sanıyorum ki mutluluk karşımıza çıktığında, onu hakkını vererek yaşamalıyız.

Aslında kimse, onu yaşarken hayatının en mutlu anını yaşadığını bilmez.

Dinle beni: Hayat ilkeler için değil, mutlu olmak için yaşanır.

Neden ille de ölünce cennete gitmeyi umut ediyorsunuz. Cennet buradayken.

Cennet dediğin şey hiçbir yerde. Yalnızca şimdi ve burada.