Yalnızca yaşamak bile, başlı başına bir çığlıktır.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.

Yaşamayı sürdürmek sadece nefes almayı sürdürmek değildir. Kimse kayıtsızlıkla yaşamayı beceremez; bazı şeyleri seversin, bazılarından da nefret edersin; öfkelenir ya da hayranlık duyarsın. Bu, yaşamın değerlerini kabullendiğinin bir kanıtıdır.

Hayat sade olmalı, ama yalın olmamalı.

Ölümden önce hayat var mı?

Hayat, uzun yaşayanlar için bile kısadır.

Bütün hayatımı bir salkım üzüm gibi avucumda sıkmak istiyorum, suyunu, hayır, şarabını damla damla gölgemin kurumuş boğazına akıtmak istiyorum, kutsal su gibi.

Vücut cevhersiz bir kalıp, Hiçe gider hiçten gelip.

Var olmak baştan sona bir savaştır. Hayat ise devam eden bir zafer.

Yaşadığım hayatın hayat olmadığını, öleceğimi öğrendiğim gün anladım.

İş, erken doğmakta değil, Gelmişken yaşamakta…

İnsanların çoğu, yaşanmamış bir hayattan ölüyor.

İnsan olmak ve hayatı hayvanlardan daha az anlamak ne hazin şey.

Mücadele etmeyen bir adam yaşamıyor, hayatta kalıyor.

İnsan hayatım dediği şeyin içini pek az doldurur, hem de gülünç derecede az.

Hafızasız bir hayat hiç hayat değildir.

Hiçbir şey olmamak ve hiçbir şeyi sevmemek, aynı şeylerdir.

Hayata değer vermeyen onu hak etmemiştir.

Hayat ciddi mi değil mi kestirene kadar ben de anlamayacağım.