Yaşamak güzeldir, Ölümse yokluk.

John, halen verdiği mesajla yaşıyor. Bazıları onu öldürdüğünü sansa bile.

Benim merak ettiğim ölümden sonra değil, doğumdan sonra hayat olup olmadığı.

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.

İnsan geleceği için o kadar endişelidir ki şu anın keyfini çıkaramaz; sonuçta gelecekte de şimdide de yaşamaz. Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşar ve gerçekte hiç yaşamamış olarak ölür.

Büyükbabam herkes öldüğü zaman geride bir şey bırakmalı derdi. Bir çocuk, bir kitap, bir resim, bir ev, yapmış olduğu bir duvar ya da bir çift ayakkabı. Yada ekili bir bahçe.

Hayatın trajedisi ölüm değil, yaşarken ölmesine izin verdiğimiz şeylerdir.

Hayata olan bağlılık kesildikçe ölüm gelir.

Ölümden değil, bir türlü hayata başlayamamaktan kork.

Gezip görecek, hayatın tadını çıkaracak, sonra da yatıp öleceksin...

Bu menenjit değil mi?

Ne kadar hayatla yaşarsan o kadar ölümle ölürsün ve bir yerde öldükçe, oraya ait olmaya başlarsın.

Nükleer bir felaketin yapabileceğini zaman çoktan yapar. Bu yüzden şimdi yaşa ve bunu yönet.

Gördüğünüz gibi Hayata bir İlgi geliştirin.

Dünyada, öleceğini bilerek yaşayan tek varlık insan. Bunu ötelemeyi de beceriyor insan. Hastalıkla, bu gerçekle yüzleşmek durumunda kalıyorsunuz. İki seçeneğim vardı: Ya acıya katılıp, kendimi yok etmek; ya da yaşama dört elle sarılmaktı. Ben, içimdeki “Tanrısal” güce sarılıp, sonuna kadar yaşamayı seçtim.

-Ölene dek hayatımı yaşayacağım.

Hayat yaşanmalıydı ve merak canlı tutulmalıydı. Kişi, hangi nedenle olursa olsun asla hayata sırtını dönmemelidir.

Ölmek demek, mutlaka can vermek, toprağa girmek demek değildir. Yaşarken de ölü olabiliyor insan.

Hepimiz ölürüz. Amaç sonsuza dek yaşamak değil, geride ölümsüz bir şey bırakmak.

Son nefesinde neyi yapmadığına pişman olacaksın?