Gökküşağının altında bir küp dolusu altın bizi bekliyordu. Ama gökkuşağı incecik tülden ibarettir ve altınlar bir ton ağırlığındadır. İnsanların oluşumundan bugüne dek çok şeyi yaptıran altındır.

Keklik gibi başını kara sokmuşsun, çevreni görmüyorsun. Gerçeklerden haberin yok.

Bütün hayatımı bir salkım üzüm gibi avucumda sıkmak istiyorum, suyunu, hayır, şarabını damla damla gölgemin kurumuş boğazına akıtmak istiyorum, kutsal su gibi.

Horoz resmi çizilip bu horozdur denmez. Horoz dünyanın her yerinde horozdur.

Yüzün bozuksa aynayı suçlamanın bir faydası yok.

Her ışığın bir gölgesi vardır ve her gölgenin bir sonraki sabahı vardır.

Ben dünyayı yaratmıyorum. Etrafımdaki insanların yüzlerinin yansıyacağı bir damla su oluşturuyorum yalnızca.

Kafasını kuma gömüp saklayan devekuşu, aynı zamanda kimliğinin en değerli parçasının kafası olduğunu anlatır.

Her ne kadar gülü görmüyorsam da dikenlerini hissediyorum.

Hangisini içiyorsun; suyu mu yoksa dalgayı mı?

Gerçeklik ağzına kadar kumla doldurulmuş büyükçe bir karton kutu gibi ağırdı ve baş edilecek gibi değildi.

Sonuç olarak, edebiyat marangozluktan farklı değildir. İkisi de gerçekle uğraşmaktır ve o da işlemek için odun kadar sert bir malzemedir.

Karanlıkta ıslık çalmak ortalığı aydınlatmaz.

Karanlığı ışıkla doldurarak inceleyemezsiniz.

Bir olay, uzay zamanın öyle bir parçasıdır ki onu bir kedinin çizgi gibi incecik göz bebeğinden postalayabilirsiniz.

Saatimizin sessizce ölümü, gerçeklikten daha kederli bir kehanet olabilir.

Bir domuza kanat takabilirsiniz ama bu onu kartal yapmaz.

Yoksa güneş de duruşunu kararlara göre mi ayarlayacaktı?

Şizofrenler hep yeni dünya kuruyorlar ve kurdukları dünyada yaşıyorlar. Ancak dünyalarının akılları yok ve sık sık yeni dünya kuruyorlar. Şizofrenler tutarlı değiller ve ısrarlı olmaıyorlar; toplum, fırsat buldukça şizofrenleri akıl hastanelerine kapatıyor.

Politika, iki düşman toprak arasındaki mayın tarlasında danstır.