Böyle gecenin hayır umulur mu seherinde?

Gecenin en karanlık anı şafak sökmeden az öncedir...

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

Bizim yaptığımız, betonda yetişen bir gül olmaya çalışmak.

Bizler birer kırmızı karanfil olarak ülkenin dört bir yanında açacağız.

Nihayet, gece, içinden ne renkte bir sabah çıkacağı bilinmediği için ümide de hayli pay bırakan bir kapalı kutudur.

Belki kitaplar bizi yarım da olsa mağaralarımızdan çıkartabilirler.

Araf umutla cehennemdir.

Her ışığın bir gölgesi vardır ve her gölgenin bir sonraki sabahı vardır.

Bolluklar ülkesindeki ışıklar bir gün gerçeği parlatabilirler.

Her ışığın bir gölgesi vardır ve her gölgenin bir sonraki sabahı vardır.

Ölüler hayata döner mi? Kitaplar hayır diyor, gece evet diye haykırıyor!

Karanlıkta bir mum taşıyın, karanlıkta bir mum olun, karanlıkta bir alev olduğunuzu bilin.

Hayat, satrancın aksine şahmattan sonra da devam eder.

Karanlık çökünce bütün yorgunluklar gibi bütün umutlar da birbirine benziyor nedense.

Nihayet gece sona erip sabah oluyor. Bir sonraki karanlığa kadar zaman var.

Her kışın yüreğinde titreyen bir bahar vardır. Her gecenin peçesinin ardında tebessümle bekleyen bir şafak vardır.

Bazı geceler vardır...Talaş gibi geceler...Her türlü suçu içine çekip her türlü suçluyu sabaha masum çıkaran geceler...

Bu gece beni bekleme, çünkü gece siyah ve beyaz olacak.

Bir gün öyle bir üfleyeceğim ki bu sigaranın dumanını pencereden, yerle bir olacak rutubetli duvar; bizim evden deniz görünecek.