Şah Hata'i'm eydir heman, dağları bürüdü duman.

Bizim yaptığımız, betonda yetişen bir gül olmaya çalışmak.

Ağacı kesersen, dallar ölür.

Yüzünde toprak kokusu olanın alnında çakıl izi bulunması doğaldır.

Kuş canıyla uçar.

Dağ baba, ana tarla, gençlik at, bebek denizdir, dere hepimiz, su içimiz, ev cinselliktir.

Burda yoktur insanların düşündükleri, Rüzgâr siler kafadaki küçüklükleri.

Ben çiçeklere "toprağın sevdası" derim Kınalı Yapıncak... Onlar da toprağın dudağında birer buse olarak açılıp sönüyorlar... Hangisi toprağın kalbine gitmeyi düşünüyor?

Doğadaki ve yaşamdaki bir yön duygusunu, bu dallanan ve yayılan düzeni ağacın köküyle karşılaştıracağım. Kökten sanatçıya özsu akar, sanatçının içinden gözlerine akar.

Efendim ‘köpekler gibi’. Köpekler kendi kendilerine dövüşmezler, köpekleri insanlar dövüştürür, burada sizi kim dövüştürüyor? Çakallar, sırtlanlar, bunların ekolojik dengede bir rolleri vardır, bunların her biri o sistemden beslenirler. Hiçbir hayvan, ne çakal ne sırtlan, ihtiyacından fazlasını yemez bazıları gibi beyler.

Doğanın yasalarını ihlal ederseniz, kendinizin kovuşturma avukatı, yargıcı, jürisi ve cellatı olursunuz.

Bir çiçek eğitimli bir ottur.

Anne toprağı, üzerinde en çeşitli şeylerin bir arada yetişip gelişebildiği verimli bir toprak olmalıydı, ama üzerinde büyük bir sevgi güneşinin bereketini yaydığı bu narin ot bahçesiyle başa çıkabilmek zaman zaman epey çaba gerektiriyordu mutlaka.

Her ışığın bir gölgesi vardır ve her gölgenin bir sonraki sabahı vardır.

Kasırgada gezinir ve fırtınayı yönetir.

Her ne kadar gülü görmüyorsam da dikenlerini hissediyorum.

Yeni insanları tanımak bana zor geliyor. Bir sürü düğüm çözmek zorundasın.

Sağanaklarda delice dans eden, boyuna uçuşmaktan sarhoş olan sığırcık kuşları gibi özgür, yapayalnızdım.

Doğa boşluktan hoşlanmaz.

İnsanlığın çarpık kerestesinden tamamen düz bir şey yapılmadı.