Yalnızlık sürgün edildiğinde insan kendine daha fazla yaklaşabilir miydi, yoksa aksine kendinden uzaklaşır mıydı? Bireylik kalabalıklar arasında çoğalır mıydı, silinip gider miydi?

Milyonluk şehirlerde de yaşasa, insanoğlunun içinde yalnızlık, kendi içine çekilme, sinme günleri doludur.

İnsan kendi içindeki sessiz gürültüyü bastırmak için kalabalığa karışır.

Hepimiz, bu denli çok birlikte olmamıza karşın, çok yalnızız.

İnsan sürüsünden nefret ediyorum ve uzak duruyorum.

O, odasında tek başına oturuyor, çok hafif olduğu için onu unutan kalabalıktan ayrı.

Onca kalabalığa rağmen, bu nasıl bir yalnızlık!

Doğru söyleyeni dokuz köyden kovdukları yetmiyor onuncu köyün de kapısını kapatıyorlar. Ortada kalıyorsun.

İnsan uçsuz bucaksız kentte yalnız kalır, milyonlarca başka yalnızla yapayalnız.

Keşke onlar beni olduğum gibi kabul etseler.

Kalabalıklar her zaman tehlikelidir. Çünkü İçlerinde kendilerini mutlaka ucuza satan “ALÇAKLAR” bulunur!

Bir başına bütün topluma karşı çıkamazsın.

alçacık durgun düzlüğümden el sallıyorum beni kınadığınız tepelere...

Yalnız olmasam da kendimle başbaşayım..

Istırap insan ortaklığın içinden atıldığında başlar ve onda denenen tekil hiçbir işlem bu ıstırabı dindiremez artık, huzurlu da huzursuz da olsa varoluş tek taraflı bir süreç değildir çünkü.

Bizden daha ilkel yaşayanların daha mutlu olduğunu düşünüyorum.

Karakter sahibi insanlar Daima itilir, dışlanır ve yalnızlığa mahkum edilirler...

Büyük insanlar daima itilir, dışlanır ve yalnızlığa mahkum edilir.

Derin karakterler, kendilerini topluma teslim etmezler, yalnızlıklarından ödün vermezler...

Kalabalıkların biriktiği yerde gerçekliği bulamazsınız.