Öfkeni aklınla yenemiyorsan, kendini insandan sayma.

Biz vücudumuzun tüm zaaflarına teslim olmak yerine,onlara hükmeden seçkin kişiler olmalıyız.

Egolarımızdan kurtulamadığımız için alışkanlıklarımızdan vazgeçemiyoruz.

Unutma ki ya sen zihnini yönetirsin ya da o seni yönetir.

Önce kendini kontrol etmeyi öğrenmelisin.

Biz kendi düşüncemizin üreticileriyiz.

Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile götürmek için yalnız onun dümenini ele almak kafidir... Şimdi anlıyorum ki değilmiş... Yollar görünmez kayalarla doluymuş... Onlara çarpmamak lazımmış... Daha fenası gizli cereyanlar varmış ki insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını farkedemezmiş... Ta kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...

Kendini yönetirsen dünyayı yönetecek gücü bulabilirsin.

İnsanın kendini fethetmesi zaferlerin en büyüğüdür.

Başkalarını yönetmeye kalkan, önce kendine hükmedebilmeli.

Size kafanız hükmediyorsa kralsınız, vücudunuz hükmediyorsa köle...

Güçlü bir zihin için en önemli ama en zor şeylerden biri kendi kendisinin efendisi olmaktır.

Alışkanlıklar, karşılarına akıl barajları inşa etmeniz gereken manevi sellerdir, böylece onların gücünü, doğru davranış ve sezgi kanallarına yöneltebiliriz.

İnsanoğlu zaaflarının bile efendisi olmalıdır.

Yapmayacağınız şeyleri yapabilmelisiniz. Bu gerçekten ahlaklı bir insanın tanımıdır. Yapabilirler ama yapmazlar.

İnsanın anahtarı kendi düşüncesidir.

İnsan özgür olmak için kendine hakim olmayı bilmelidir.

Nefsine hakim olamayan, hiçbir şeye hakim olamaz.

İnsanlar ancak alışkanlıklarına gem vurabildikleri oranda hürriyete hak kazanırlar.

Sadece düşmanını yenen değil, heveslerine hakim olan da erdemini göstermiş olur.