Dünyaya bakış açımızın sağlam temelleri ve derinlik veya sığlığı çocukluk yıllarında oluşur. Bu görüş daha sonra özenle düzeltilir ve mükemmel hale getirilir, ama özde değişmeden kalır.

Çocukluğu olmayanın gençliği de olmaz.

Yaşama karşı çocuklaşırken ilerler yaşım.

Siz Kendinizi Değiştirirseniz, Herkesin Değiştiğini Ve Geliştiğini Göreceksiniz.

Aslında 12 yaşına kadar çok içine kapanık ve uslu bir çocuktum. Araba kazası geçirdim, onunla alakalı olabilir. Sonra bir haller oldu bana.

Sıkıntı ergenliği erkene alır.

İnsanın yaptığı ilk plan, işemesini tutmaktır.

Kitaplarla öğrendim ‘insan’ olmayı. Kişiliğimi onlara borçluyum. Kişilik, yaradılıştan ötedir. Onu edinebilirsiniz. Kitap ve sanat bu konuda bence tek kılavuzunuz.

Karşınıza çıkan herkes size bir şey öğretmek için gelmiştir.

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...

Normal sınırların ötesine bak. Şeyler daha büyük bir resimde görün.

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...

Bir insanın kişiliğini eleştirmekle hatalarını eleştirmek ayrı şeylerdir. Eğer eleştiri insanın şahsiyetine yönelikse, o kimse kendini değersiz hissettiğinden, savunmaya ihtiyaç duyar, ruhunda suçluluk ve pişmanlık duyguları uyanır. Fakat yaptıkları eleştirilirse bu faydalı bir harekettir. Aksi halde insanlar hatalarının farkına varamazlar.

Zihin kuramı gelişmemiş kişide matür bir benlik kurulumundan söz edemeyiz

Yeni bir keşif için, yeni yerler değil, yeni bir bakış açısı gerekir.

Yeni manzaralar aramak yerine yeni gözler geliştirin.

Dünyaya bir kez çocukken bakarız. Gerisi hatıradır.

Ağaç yaşken eğilir.

Yaşamın ilk iki veya üç yılından sonra, büyük ölçüde biyolojik bağımlılıktan (ebeveynlerden) çocuğun zihinsel, entelektüel ve duygusal yaşamını etkileyen bu bağımlılık biçimine kesin bir geçiş var.

Samimi olmayı vaadedebilirim, tarafsız olmayı asla.