Dünyaya bakış açımızın sağlam temelleri ve derinlik veya sığlığı çocukluk yıllarında oluşur. Bu görüş daha sonra özenle düzeltilir ve mükemmel hale getirilir, ama özde değişmeden kalır.

Yaşama karşı çocuklaşırken ilerler yaşım.

Siz Kendinizi Değiştirirseniz, Herkesin Değiştiğini Ve Geliştiğini Göreceksiniz.

Sıkıntı ergenliği erkene alır.

İnsanın yaptığı ilk plan, işemesini tutmaktır.

En değişmez insanlar, köpek üzüntüsü çeken kadınlar oluyor hep.

Şimdiki zamanın ve gerçekliğin nesnel yarısı yazgının elindedir ve onun tarafından değiştirilebilir: Öznel yarısı ise biz, kendimizizdir, dolayısıyla bu yarı esas olarak değiştirilemez. Bu durumda her insanın yaşamı dıştaki tüm değişikliklere karşın istisnasız aynı karakteri taşır ve bir tema üzerindeki bir dizi çeşitlemeye benzetilebilir. Kimse kendi bireyselliğinin dışına çıkamaz.

Yenilgiden sağ çıkmayı öğrenmelisin. İşte o zaman karakter geliştirirsin.

En iyi çelik, en sıcak ateşten geçmek zorundadır.

Karşınıza çıkan herkes size bir şey öğretmek için gelmiştir.

Karakter basitçe alışkanlık uzun sürüyor.

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...

Normal sınırların ötesine bak. Şeyler daha büyük bir resimde görün.

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...

Öğrenim davranışlara nüfuz eder.

Ben zirvelerden çok, diplere bakanlardanım.

Çocukluğu olmayanın gençliği de olmaz.

Yapıcı bir tenkit, akıllı insanları güçlendirir. Ahmakları öfkelendirir.

Karakter oluşumu öğretilemez. Açıklamadan değil, deneyimden gelir.

Çocuk, çalışarak insan olur.