Bir dilin, felsefe yapma sanatına elvermesi için onun yüksek derecelerde kavramlaşmış ve dil bilgisi kurallarının schématique biçimde belirlenmiş olması zorunludur. Böyle olanlar üstün medeniyet dilidirler. Öyleyse yüksek medeniyet seviyesine erişmemiş bir dilde felsefe yapılamaz.

Biz Türkçeyle felsefe yapıyoruz.

Dil bilincini yitiren bir ulus, düşünme ve düşünce üretme yeteneğini de yitirir.

Osmanlılar üç dili birleştirdiler. Farsça, Arapça ve Türkçe ile muhteşem bir dil yarattılar, Osmanlı Türkçesi. Maalesef onu terkettik, onu terketmek o kadar önemli değil, kavramları attık. Kavramları atınca da düşünme kabiliyetimiz kayboldu, farkında olmadık.

Felsefe, kavramlar yaratma sanatıdır.

Ölüm, son derece teoriktir.

Varlık temeli olmayan herhangi bir düşünceye saplanmak, böyle düşünmeyenlere de saldırmak: işte yobazlık budur.

Bir şeyden sadece bir tane varsa ona isim konmaz ki.

Şiiri kavramak öncelikle bir dil sorunudur.

Dile karışmak, düşünceye karışmaktır.

Güzellik üstüne düşünmek bir aydınlanmadır.

Felsefe düşüncenin mikroskobudur.

Büyük sır şurada: Düşünce ağızda yaratılır.

Düşünüyorsam varım, belki de yokumdur. Ama olabilirim de.

Felsefe yapma, felsefe yapma!

Hiçbir şey düşünceden daha etkili değildir çünkü o bütün evreni dolaşır; hiçbir şey zorunluluktan daha güçlü değildir, çünkü her şey ona teslim olur.

Benim ayinim düşünüp yapmaktır. Benim dinim insan gibi yaşamaktır.

‘Yok’ dediğimiz de esâsında ‘vardır’. ‘Yok’ olaydı, ondan zâten bahsedemezdik. ‘Yok’un dildeki kullanım anlamı, bir şeyin, haddızâtında varolmuş olup artık olmamasıdır.

Zaman, olmayan ama olması zorunlu olan o yüzden olduğu varsayılandır.

Düşünce kendini bastırmanın amacı, dil silahıdır.