Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Cennet (var) olduğum yerdir.

Yoksa mutluluk yaşlılığın başladığı yere mi gizlenmiş?

Çoğu insan mutluluğun peşinden öyle canhıraş koşuyor ki birden onu geride bırakıveriyor.

Hiç kimse mutlu değildir; en iyi ihtimalle şanslıdır.

Fakat mutluluklar hiçbir zaman yaşamın büyük kısmını dolduracak kadar çoğalıp devam ettirilemez...

Hayatımızdaki zorluklar hiç bir zaman bitmeyecektir. En iyisi bu gerçeği kabullenip, içinde bulunduğunuz şartlarda mutlu olmaya karar vermektir.

Hayatın adil olmadığı gerçeğini kabullenmezseniz hiçbir zaman mutlu ve huzurlu olamazsınız.

İyi insanlar nereye giderse cennet orası olur...

Ne yapalım yani bu hayat mükemmel değilse? Burası cennet değil ki!

Neden ille de ölünce cennete gitmeyi umut ediyorsunuz. Cennet buradayken.

Mutluluk kolay değil: İçimizde bulmak çok zor, başka yerde bulmaksa imkânsız.

Otuzlardan sonra anladığım bir şey. Bir kere daha söylemiştim aslında, onun arkasındayım hala; mutluluk galiba mutsuzluğa alışma hali. Kardeşim biz bu dünyada mutsuz olacağız bu kesin. Çünkü bizi mutsuz edecek birileri çıkacak, sen ne yapmaya çalışırsan çalış, buna engel olamayacaksın, dediğin zaman tamamdır. Bence mutluluk bu.

Büyük hayaller kuranlar, hep bir şeyler kaçırdıklarını düşünürler. Onlar için hayatın gizemli bir özü, mutluluğu vardır ama o tadı bir türlü alamazlar.

Cennet dediğin şey hiçbir yerde. Yalnızca şimdi ve burada.

Mutluluğa asla inanmam.

Herkes mutluluktan bahseder ama pek az kimse bilir onu.

Bırakın din adamları başka bir dünya vaad etsinler. Biz cenneti yeryüzünde kuracağız!

Cennet bana hep bir kütüphane gibi gelmiştir.

Olası tek cennet içinde bir zamanlar varolduğumu bilemeyeceğim cennettir.