Unutulan düşünceler nereye gider?

Unutanlar, unutanlar

Bir hayaleti öldürmek bir gerçeği öldürmekten çok daha zordur.

Kadınlar, kendilerine yapılan birçok şeyi affedebilir; ama affetikleri şeyleri hiçbir zaman unutmaz.

Erkekler unutarak yaşar, kadınlarsa anılarıyla.

Bana hatırlama sanatını değil, unutma sanatını öğret; çünkü ben hatırlamak istemediklerimi hatırlıyorum ve unutmak istediklerimi unutamıyorum.

Sorun şu ki gözlerini kapatabilirsin ama aklını başından alamazsın.

Nesnelerin aslı öyle değildir, sese ve renge çevirmek, onları anlamak için bizim yaptığımız işlemdir, her canlı öyle yapmak zorunda değil, nesneyi elektromanyetik radyasyona çevirerek "gören" yılan var mesela.

Hezeyan, kaygan ve belirsiz dünyaya dayanamayan birinin yaptığı sabitleme işlemidir.

Gerçeği insan hafızasındakiler kadar yaşar, beyninin daha derinindekiler kadar değil.

Erişmek istediğin o pis mutluluğu gör işte.

Eğer istediğin olmazsa acı çekersin, eğer istemediğin bir şey olursa yine acı çekersin, hatta istediğin şey tam olarak olsa da yine acı çekersin çünkü onu kaybetme riskin vardır. Zihin böyle belalı bir şeydir. Değişimden özgür olmak ister. Hayatın koşullarından ve ölümden özgür. Fakat değişim hayatın kanunudur ve ne kadar dirensen de bu gerçeği değiştiremezsin.

Unutulmuyor deme sakın, unutanlar var.

İyilik belki unutulur ama ölmez. Kötülük ölür ama unutulmaz.

Sadece zihnimizin kabul edebileceği şeyleri alabiliriz.

Evren olmasını istediğimiz gibi değil, olduğu gibidir.

Hayat, insanın sabahtan akşama kadar düşündüklerinden ibarettir.

Bütün gün ne düşünürsek onu yaşarız.

Kamplarda yaşayan bizler gerçek tanıklar değiliz. Bu rahatsız edici düşünceyi, zamanla, ben de dahil hayatta kalanların yazdıklarını okuyarak, kendi yazdıklarımı yıllar sonra yeniden okuduğumda, benimsedim. Bizler, yani hayatta kalanlar, sadece küçük değil, aynı zamanda kuraldışı bir azınlığız. Bizler yalan, beceri ya da şans sayesinde asla dibe vurmamış olanlarız.

İçsel olarak elde ettiğimiz şey dış gerçekliği değiştirecektir.