Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...

Beni benden daha iyi kim ifade edebilir ki?

Vurgu tonunu koruyan adam bu işin pîri. Sizin şarkılarınınz harbi çocuk şiiri.

Yarışlarım varışlara, demek bu rap varoşlara; küfür eşittir hür kültür, tenhâlarda dönüşür haykırışlara...

Nullumst iam dictum quod non dictum sit prius.

Şimdiye dek söylenmiş hiçbir şey yoktur ki daha önce söylenmemiş olsun.

Benim için yazmak tamamlanmaktır.

Kendin olmak için bir kimliğe ihtiyacın yok; başkası olmak için bir kimliğe ihtiyacın var.

Resim sessiz şairliktir; ve şairlik de bu dizelerin resmedilmesi.

Söylenecek hiçbir şeyim yok ve onu söylüyorum, ve de o, şiirdir.

Bir maske taktığını fark ettiğin anda, o maske düşmeye başlamıştır zaten.

Bir şairin bir sözü ilk söylemesi değil, güzel söylemesi aranır.

Kaynağımız ne olursa olsun korkmayalım, gene de kendi şiirimizi yazarız.

Hiçbir şey benden üstün değildir! Hiçbir şey beni aşacak yücelikte değildir. Beni hiçbir şey aşamaz! Hiçbir şey özgünlüğümü aşamaz!

Hiçbir şey beni aşacak yücelikte değildir!

Kişisellik, sanat ve şiirde her şeydir.

Bir stile uygun giyinmek, manifesto yayınlamaya benzer; modaya uygun giyinmekse, dilekçe yazmaya.

Demek ki artık kendimiz olmaktan çıktığımız noktada taklit edilebilir olmaya başlıyoruz.

Önemli olan başkalarının düşündüğü büyük şeylerden ziyade; küçük de olsa kendi düşündüklerindir.

Önemli olan başkalarının düşündüğü büyük şeylerden ziyade; küçük de olsa kendi düşündüklerindir...