İnsan, meyvanın çekirdeğini taşıması gibi ölümü kendi içinde taşımaktadır.

İnsan, ne idraksiz mahlûktur! Herkes kimsenin sağ kalmadığını bilir de, kendi öleceğine inanmak istemez.

Yarın seni mezara taşıyacaklar; ve çok yakında kardeşlerin, diğer halklar, ardından gelecek. İşte o zaman insan alemi gömülmüş olacaktır.

Bir insan ne zaman ölü sayılır?

İnsan sevgi karşısında da ölüm karşısında olduğu gibi yalnızdır.

Hiç kimse, bu dünyadan canlı çıkmıyor.

Aslında insanlar yaşamaya devam edemedikleri için ölürler.

Bilinç gittiğinde, insan çöpten başka bir şey değildi.

İnsan dediğin maddeydi. Onu pencereden atarsan düşerdi. Ateşe verirsen yanardı. Gömersen, tüm diğer çöp türleri gibi o da çürürdü.

Neticede robot değilim bir canlıyım; bir gün elbet ölümü tadacağım.

Hayat ne kadar sefil yahut ne kadar da hareketli ve parlak geçmiş olursa olsun, ölüm onu aynı oranda siler.

Ölüm en büyük gerçek. Bunu siyasiler de görmeli başsavcı da görmeli, hepimiz faniyiz.

İnsan, ancak onu düşünen hiç kimse kalmadığı zaman gerçekten oIur.

Her insan için bir aşık olma zamanı vardır, bir de ölmek zamanı...

Kusursuz insanın benliği yoktur.

Zorbalık karşısında sessiz kalan herkesin içindeki insan ölmeye mahkûmdur.

Hayat, gelip geçen bir gölgedir.

Olgunlaşmamış insanın özelliği, bir dava uğruna soylu bir biçimde ölmek istemesidir, olgun insanın özelliği ise, bir dava uğruna gösterişsiz bir biçimde yaşamak istemesidir.

İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

Kainat senin içinde. Sen de kainatın içindesin.