Temel olarak mutlu bir kişi değilim ama neşenin her çeşidine sahibim.

Siz ne kadar mutluysanız ben de o kadarım, ne az ne çok

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Acının fazlası güldürür, neşenin fazlası ağlatır.

Kendini hafifçe korkutma ve öylece tutmayla, şiddetle korkarak ondan kurtulmanın verdiği bir mutluluk vardır.

En köklü mutluluğu derin bir üzüntü duyabilme gücü olanlar yaşar.

Saadeti saklamak, acıyı saklamaktan çok daha güç...

Cenazelerde herkes ağlar ama yüzün bir gülerken, gülüşünü bir buçuk yapacak insanlara her zaman ihtiyaç duymaz mısın?

Arzulanan şey mutluluğun heyecanıdır, nesnenin kendisi değil.

Mutlu olmam gerekirdi, ama değildim.

Mutluluk beden için yararlıdır, ama zihnin güçlerini geliştiren hüzündür.

Derin neşe, dingin ve ölçülü bir duygudur, nadiren açık bir neşe içinde kendini gösterir.

Mutluluğu tatmanın yegane çaresi onu paylaşmaktır; çünkü mutluluk ikiz doğar.

Tek üzüntüm herkesin bizim kadar mutlu olamaması...

Kadınları gizemleri, neşe ve derinlikleriyle tanımak daima harikadır. Bir kadını güldürebilirseniz Tanrı'nın yeryüzündeki en güzel eserini görürsünüz.

Mutluluk mantıksal bir ideal değil bir imgelemdir.

İnsanın en mutsuz olduğu an, en mutlu anının yıkıldığı andır.

Neşe, sağlığın en iyi destekleyicisidir ve beden kadar zihin için de dosttur.

Sağlık ve neşe doğal olarak birbirini doğurur.

Mutlu bir halk, çocuklarını aklın yolunda ve aynı zamanda da duyguların alabildiğine gelişme olanağı bulduğu şekilde eğitmeyi başarabilen halktır!