Yaşıyorsak, hala umut var demektir.

Herhangi bir gelecek her zaman bulunur, diye düşünüyordum, dünya hiçbir zaman durup kalmadı, yaşam devam ediyor!

Her şeye rağmen yanlış umut, umutsuz olmaktan daha iyidir.

Bu dünyada bir şeylerin var, öyleyse devam et.

Yaşam varken umut vardır.

Yaşam benden önce yeni ve parlak kıyafetlerle ezeli bir bahar gibi duruyor.

İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

Terk-i diyâr eylesem olmaz, kalsam her şey sabrımı zorlar; ne yapacağımı bilemedim... Hadi diyelim her şeyden caysam, varlık benden caymaz haspam, ne yapmalıyım bilemedim.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Kimler önüne geçebilir zamanın akışının? Cümlelerimin noktalarına kaç zamanda ulaşırım?

Umudunuz bitmeden ömrünüz bitmesin!

Karabulutlar üstümüze çökse de bir anda paramparça dağılacaklar. Bulutlar geldikleri gibi giderler oysa güneş hep vardır.

Kimse bilmez bir ömür sürüklendim. Her sabah yeniden ümitlendim. Bakıp aynaya ne sözler verdim.

Ümit, benim ruhumun zarurî ihtiyaçlarındandır. Bir nebat nasıl gıdasız, havasız ve ziyasız duramazsa, benim ruhum da ümitsiz yaşayamaz.

Yüzünüzü hep güneşe dönük tutun ki gölge hep arkanıza düşsün.

İnsanı avutan geleceğin bir günbatımı değil gündoğumu olacağı düşüncesidir.

Tek bir günün sırası gelsin diye yaşam boyu bekliyoruz.

Umut her şeyin iyi sonuçlanacağını hissetmek değildir. Umut, yaşam ve çalışmanın bir anlamı olduğunu hissetmektir.

İstersek Gelecek Güzel Gelecek!

Ben olumsuz şeylere hiç yokmuş gibi bakarım. Hep olumlu şeyler üzerinde yaşadığım için olumsuzluklar beni etkileyemez.