Dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Cennet (var) olduğum yerdir.

Fakat mutluluklar hiçbir zaman yaşamın büyük kısmını dolduracak kadar çoğalıp devam ettirilemez...

Kendi dışımızdaki hiçbir şey bizi asla mutlu edemez, çünkü mutluluk içten dışa bir deneyimdir.

Cennet (var) olduğum yerdir.

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Ben yaşamadan yazmam, yazmadan yaşamam.

Lüküs Hayat oynadım ama lüks hayat yaşamadım.

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

İçimi yalayıp geçen hüzün geride mutlu düşler bırakıyor sevgili.

Sakin bir hayatın sunduğu ne tatlı bir zevk.

Mutluluk işin içindedir.

Yaşamak izler bırakmaktır.

Gerçekten yaşamak istiyorsak, bir an önce denemeye başlasak iyi olur.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

Gülmek için mutlu olmayı beklemeyin belki de gülmeden ölürsünüz.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Ben olumsuz şeylere hiç yokmuş gibi bakarım. Hep olumlu şeyler üzerinde yaşadığım için olumsuzluklar beni etkileyemez.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…