Övünme gereği duymayan, ortaya egosunu değil, yüreğini koyan bir insanı herkes çok sever.

Kur’an üzerinde daha ciddi bir şekilde çalışmak, seni alçak gönüllü olmaya iter, kibrini kırar. Her seferinde sana, hiçbir şey bilmediğini hatırlatır.

Eğer bilmediklerim ayağımın altında olsaydı, başım göğün en yüksek katına değerdi.

Kendisini olmazsa olmaz görenler hasta tiplerdir. Ölçü şudur: “Olsam da olur, olmasam da olur; olmasam herhalde daha iyi olur.”

Büyük ya da küçük kendini bir şey zannedenler kaybetmeye namzettirler.

Huyum güzel. Büyüklük taslamadım.

Alçakgönüllülük kendinizi olduğunuzdan değersiz addetmek değil, kendiniz hakkında daha az düşünmektir.

Ne öğrendimse secdede öğrendim.

Bey mütevazı ve alçak gönüllü olmalı, suçlu kimselerin de suçunu affetmelidir. Bey mağrur, kabadayı ve kibirli olmamalı; beyler büyüklük taslar ve kibirli olurlarsa, ey oğul onlar şüphesiz itibar görmezler.

Bir avuç toprak, biraz da su'yum ben, neyimle övüneyim, işte buyum ben.

Şişmiş kafalar etkiyi azaltır. Keskin sözler saygıyı köreltir.

Bilgi hakikati bulmak için olmalı, biz ise öğrendikçe hakikatten uzaklaşıyoruz.

Bir insanın değeri bayağı kesre benzer: Pay gerçek değerini gösterir, payda kendisini ne zannettiğini. Paydanın değeri arttıkça kesrin değeri azalır.

Okudum; okuduğumu yol yol dokudum. Gördüm; gördüğümü lif lif ördüm. Duydum; duyduğumun en güzeline uydum. Sonra, demet demet topladım, yazdım, yazdım...

Biz hiçbir şeyin milyonda birini bile bilmiyoruz.

Hayatı, tevazu ile karşılamak benim için çok önemli.

Bildiğim tek şey, hiçbir şey bilmediğimdir.

Biz sidikle pislik arasından dünyaya geldik, öğünmemiz nedendir?

Dünyanın sizin etrafınızda kurulduğunu sanmayın.

Meyvelerle yüklü dal, başını yere kor.