İnsan, ancak onu düşünen hiç kimse kalmadığı zaman gerçekten oIur.

İnsan, ya hayrandır sana, ya düşman. Ya hiç yokmuşsun gibi unutulursun, ya bir dakika bile çıkmazsın akıldan.

İnsan, ölülerle konuşurken, ölü olduğunu unutuyor.

Hiç kimse bıçakla kesilmiş gibi terk edemez bu dünyayı. Bir insanın tam manasıyla ölmesi için onu hatırlayan hiç kimsenin kalmaması gerekir.

Her insan için bir aşık olma zamanı vardır, bir de ölmek zamanı...

Soluk Alamadıkları için öldüler. Gönüllere gömüldüler.

Zorbalık karşısında sessiz kalan herkesin içindeki insan ölmeye mahkûmdur.

En temel düzeyde, bilgisayarlar benim kitaplarımda insan hafızasının bir mecazi öyküsü. Hafızanın nasılları ve niyeleriyle, kendimizi kim ve ne olarak tanımlama biçimlerimizle, hafızanın nasıl da kolay bir biçimde yenilenmenin konusu olabildiği ile ilgileniyorum Neuromancer ’i yazarken, bu ilgilendiklerimin pek çoğunu bilgisayar mecazı ile ilişkilendirebilmek harika bir şey oluyordu.

Olgunlaşmamış insanın özelliği, bir dava uğruna soylu bir biçimde ölmek istemesidir, olgun insanın özelliği ise, bir dava uğruna gösterişsiz bir biçimde yaşamak istemesidir.

İnsanın aklına ne hatıralar geliyor!

İnsanın aklına ne hatıralar geliyor!

Bazı kitaplar haksız yere unutulur; hiçbiri haksız yere hatırlanmaz.

Modern insan, neredeyse on binlerce yıl önce sahneye çıktığı andan itibaren, kadınlardan doğan, büyüyen ve yaşlanan, sonunda hareket etmeyi ve nefes alıp vermeyi kesen ve en sonunda da cansız kemiğe dönüşen fiziksel bir bedenden fazlası olduğuna dair bulanık bir kavrayış taşımış görünmektedir.

Eğer insanlar korku ve ölümden kurtulmak için illaki cennet değneğini kullanacak denli zayıfsa belki de ihtiyaçları olan, korku ve ölümdür.

Erkekler unutarak yaşar, kadınlarsa anılarıyla.

Kafanda resmini çekemezsen, insanı soluk gibi içine çekmek zorunda kalırsın.

Hafızada kalacak son güzel şey rahat bir ölümdür.

Modern benlik; hurdalar, dogmalar, çocukluk anıları, gazete makaleleri, rastgele sözler, eski filmler, küçük zaferler, nefret ettiğimiz ve sevdiğimiz insanlardan oluşturduğumuz sallantılı bir binadır.

Nice ünlü kişileri yer altına gömdüler de varlıklarından yeryüzünde iz kalmadı... Toprak, kendisine teslim ettikleri o kocamış leşi öyle bir yedi ki, sonunda kemiği bile kalmadı.

İnsan, meyvanın çekirdeğini taşıması gibi ölümü kendi içinde taşımaktadır.