Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

İnsanları anlamak değil de onlara anlaşıldıklarını hissettirmek önemliyse, anlayanlar ve anlaşılanlar olarak bu çok taraflı bütünlüğün içinde tek taraflı her şey yok hükmündedir.

Empati dilsizlikten çıkmıştır. Dil geliştikçe empati azalır. Çünkü dil olunca anlamaya çalışmaz sorarsın.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

Demek ki her insan başkalarının yaptığı ve anladığı her şeyi anlamaya potansiyel olarak güçlüdür.

Bana kulak ver ki, sana ses verebileyim.

Kulak, yüreğe giden bir caddedir.

Anlaşılamamanın üzüntüsünü duyacağımız yerde, bütün zihnimizle başkalarını anlamaya çalışsak, hayat ne kadar güzel olurdu.

Senin sessizliğini anlamayan, muhtemelen senin sözlerini de anlamaz.

Dinlemesini Bilen, Anlamayı Da Bilmeli.

Beni ancak bir âmâ gördü, göremeden anladı neler hissettiğimi. Dertsize zevâl olmaz. Bana ancak dilsiz anlattı dili olanın dile getiremediklerini. Teşbihte kusur olmaz.

Karşımızdakilerin yayınlarını okumak utanç veriyor bize. Oysa bu duygunun tam tersini duymalıyız. Faşistler tarafından kandırılmış yoksul halkla karşı karşıya geldiğimizde sırf devrimci düşüncenin gerçekliğinden dem vuruyoruz ama onlara söylenen yalanlardan haberimiz yok.

Bize yazdığımızı değil, yüreğimizi okuyacak insanlar lazım.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

Konuşmadan önce dinle.

Anlamak istemeyene bir şey anlatamazsın oğlum, uğraşma!

Benim açlığım belki fantezidir ama işçi her zaman aç.

Bence zenginler fakirler gibi fakirlerde zenginler gibi yaşamalı ve her hafta yer değiştirmeliler, böylece birbirlerini anlarlar.