Çocukluk saflığını kaybetmeyen adama, büyük adam denir.

Ben bugüne değin, çocukluğumu hiçbir an yitirmedim ki!..

Gerçekten de, insanlar bildiklerindense bilmeyip anlamadıkları şeylere inanırlar.

Bu çocukluğun var ya, hiç yitirme onu, bazıları yitirmezler. Sen öyle bir çocuğa benziyorsun. Korun.

Bir insan eğer hiç kızgınlık göstermiyorsa bir sorun olduğunu düşünürüm. Muhtemelen beyni doğru çalışmıyordur.

En cesur kişiler bile, ani şeylerden korkarlar.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Tutku kendi karanlığını en çok gizlediği zaman belli eder kendini,tıpkı en karanlık göğün en azgın fırtınayı bildirmesi gibi..

Korku insanı acımasız yapar.

Sabırsızlık korkudur.

Ne yapılması gerektiğini bilen çok var ama kaç kişi yapabiliyor?

İnsanlar, hatırlatılmaya bilgilendirilmekten daha sıklıkla gereksinim duyar.

İnsanoğlunu aldatmak bir zeka sayılmaz ki. Bence zeki adam çabuk kanan adamdır.

Yalnız kalan insan acı çeker, bir tür endişe içindedir, çünkü düşüncesini, duygularını başkalarıyla paylaşamaz. İnsan büyük bir sevinç duyduğunda, başkalarına varolduğunu, hissettiğini, sevdiğini, yaşadığını, savaştığını, mücadele ettiğini bildirmek ister.

Sevgi ve nefret birbirinden ayrılamaz; çünkü yalnızca nefret etmeyi bilenler sevmeyi bilir.

İnsanlar kötü bir şeyi bilerek yapmazlar, doğamız gereği iyi şeyleri kötü şeylerden daha üstün görürüz.

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...

Ne var ki anlamadığı şeye önem atfetmek cahilin doğasında vardır.

Köpeğimi bile başkasına daha çok ilgi gösterdiğinde kıskanırım.

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...