Külle bezenip, gülle kandırıldı tüm hayâllerim.

Biliyorum bir gün karanlıkta kesecekler yolumuzu. Ya siz çocuklar? Nasıl anlatmalı sizlere olup bitecekleri.

Bir selam lütfet, bu ne çok hasret? Gel barışalım artık.

Bütün ümit yarın sabahta.

Ve cesaret o kadar kırık / hasret o kadar büyük ki.

Açılamadıktan sonra kanatlar neye yarar? Kurtarmaz, azap verir, bizi ağırlıkları ile aşağı doğru iterler.

Yarınlardan umudunu kesince kişi, beklemenin boş olduğunu anlayınca arkaya dönüp dünlere sarılmak, dünlere tutunmak istiyor.

Kalbimin ya paramparça kırılmak ya da taş gibi katılaşmak zorunda kaldığı bu dünyayı terk ediyorum.

Âtiyi karanlık görerek azmi bırakmak, alçak bir ölüm varsa, emînim, budur ancak.

Barış, her insanın özlem duyduğu şeydir ve insanlık tarafından çocuk aracılığıyla sağlanabilir.

Zavallı gelecek! İnsanlar, ona öyle çok umut besliyorlar ki, gerçekleştiğinde bütün çekiciliğini yitiriyor!

Geleceğin geçmişin insanları tarafından inşa edilmesini dileyebileceğimiz belirli anlar vardır.

Bir kez kaçar uçurtman, sonra gökyüzüne küser insan.

Hayalini kurduğum huzurdan kilometrelerce uzaktayım.

Dünyanın harikası bitti: Denizin büyüsü gitti: Hayal bile edilemeyen bir kıyı yok , Henüz cesaret edilecek bir adacık yok.

Bütün ömrüm yüzüme kapıların kapanmasıyla geçecek, diyorum.

Evet, ben buradayım ama düşlerim gitti.

Bir gün öyle bir üfleyeceğim ki bu sigaranın dumanını pencereden, yerle bir olacak rutubetli duvar; bizim evden deniz görünecek.

Çiçekler güneşe dönüyor dönüyor Dünya durmadan dönüyor dönüyor Yalnız dönmeyen bana sensin Bekliyorum hep sen neredesin.

Benim fikrim hayâlim endişem sen / Anınçün gözlerim her dem nemîndir