Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Eğer hayatın anlamı olsaydı, onda anlam aranmazdı.

Hayat bir kuruluşun değil, bir yıkılışın ifadesidir. Neden doğuyoruz? Ölmek için neden kuruyoruz? Yıkmak için.

Uzaktan bakıldığında, teması yitiriş olan dev bir gösteriden başka bir şey değil bu hayat.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Buradan sonra neler olacak? Nereye gidiyoruz? Cennet diye bir yer yok mu?

Merak bir filozofun en düşkün olduğu şeydir. Çünkü felsefenin bundan başka bir başlangıcı yoktur.

Ama eğer ben ben değilsem yeni bir sorun çıkıyor: acaba kimim?

Artık neyiz, kimiz, nerede yaşıyoruz, nereden gelip nereye gidiyoruz sorusunun sorulması lazım. Biz hippilikten geliyoruz.

Canlı bir varlık olmaktan başka şeyin önemi yoktu.

Yoksa ben, yok mu oldum.

Hayatım boyunca konuşmak için sadece on kelime seçmek zorunda kalsaydım, bunların ilki, "Neden?" olurdu

Böyle bir ölümü de hak edecek kadar anlamsız bir hayat yaşamış olamam.

Peki, kim kurtaracak beni var olmaktan?

İnsan, kendi varlığını çözmesi gereken bir problem olan tek hayvandır.

Felsefeyi okuyun, anlayın. Felsefe okumayan toplumlar sorgulamaz, kandırılır, sefil olur, aç kalır.

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Soru/n felsefedir: ne yandan bakmaya başlamalı yaşama, tanrıya, düşünceye ya da herhangi bir şeye. Bakılan her şey sahtedir. Göreceli sonucun, aksam yemeğinden sonra pastayla kiraz arasında yapılacak seçimden daha önemli olduğuna inanmıyorum.

Aslında insanlar da Tanrı'nın reklamı değiller mi?