Her gözyaşının ayrı bir anlamı vardı. Her damlanın hangi zamanda, hangi mekânda, hangi kişiyle paylaşıldığı önemliydi. Gözyaşları ne kadar çok şeye tercümanlık yapıyordu! Damladığı, süzüldüğü, aktığı veya kana dönüştüğü zaman, hep ayrı manaları vardı. Gözyaşları gizli duyguları açığa vuran mektuplar gibiydi.

Düşüncelerim, ruhum ve bütün anlamlar sessizlikte şekilleniyor. Kainatın fısıltılarını sessizlikte duyuyorum.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Sustuğunu bilen olgundur, bildiğini susan değil.

Müzik, söylenemeyen ve hakkında sessiz kalmanın imkânsız olduğu şeyleri ifade eder.

Hakiki şiir daha anlaşılmadan iletilir.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Ruh genleşme kapasitesi en yüksek elementtir. Hiç bulaşmayan soygazların tersine soysuz bir gaz gibi büzülür bulaşır, şişer yapışır, söner zavallılaşır.

Konuşmanın konusu sınırlıdır, fakat susmanın konuları tükenmez..

Hafif acılar konuşabilir ama, derin acılar dilsizdir.

Bana öğrettiğin kelimeleri kullanıyorum. Artık hiçbir anlama gelmiyorlarsa, bana başkalarını öğret. Ya da bırak susayım.

Bütün hayatımı bir salkım üzüm gibi avucumda sıkmak istiyorum, suyunu, hayır, şarabını damla damla gölgemin kurumuş boğazına akıtmak istiyorum, kutsal su gibi.

Uçmak bir yerden bir yere ulaşmak için kanat çırpmaktan daha öte bir şey.

Şimdi şizofreni kelimesinin köken olarak ilk anlamını verebiliriz; kalbi kırık.

Ağızlar açılmıyorsa, söylenecek önemli bir şey var demektir.

Acı bedende yaşanan bir müzikaldir.

Bence müzik demek; duygu halleri yaratmak, içeriklere anlam yüklemektir.

Hafif acılar konuşabilir ama derin acılar dilsizdir.

Bilge bir kişinin sesssizliği daima anlamlıdır.

Ama sessizlik anlam yüklüydü.