Siz fırsat vermezseniz, kimse sizi aşağılayamaz.

Biz varımızı ortaya koysak, yokumuzdan utanırız.

Bir kişiyi ele veren değer yargılar değil, değerlemeleridir -fiilen yaptıkları, ortaya koydukları, yaşadıklarıdır.

Oysaki insan önce kendi kişiliğiyle barışık olmalı. Kendine saygı duymayan başkasına da saygı duyamaz.

Kendine saygı duymayan başkasına da saygı duyamaz.

Kendi özümüze hakaret eden ne olursa olsun, ondan kurtulun.

Yalanların çoğu değer kaybetmemek içindir.

Sosyallikte sembol kullanma, çarpıtma, acımasızlık ve kırılganlık, yalnızlıkta ise kabullenme, işaret kullanma, merhamet, meşru müdafaa ve dayanıklılık vardır.

Birisi sizin için gerçekten çok değerliyse, bunu ondan sanki bir suçmuş gibi gizleyin. Bu hoş bir şey değildir ama doğrudur. Çünkü, bırakın insanları, köpekler bile büyük dostluklara katlanamazlar.

Ah bedava sirke, sen mi baldan tatlısın?

İnsanın kişiliği, denetleyemediği koşullarca belirleniyordu.

İnsanlar sevdikleri şeyi yok etmeye, daha sonra da yok ettikleri şeyi yeniden sevmeye ve değer vermeye meraklıdırlar.

İnsan kişiliği zedelendikten sonra, bütün dünya onun olsa ele geçirse, neye yarar?

Azıcık mutluluk... Herkes için iyi olur. Ama hiç kimse azıcık mutluluk istemez. Ve mutluluk fazla büyük oldu mu, değeri azalır.

İnsana olanlar değil, o insanın içinde olanlar önemlidir.

Kendinizi Başkalarına Anlatma Çabasına Girmenize Gerek Yok... Herkes Kimliğini Cebinde, Kişiliğini Benliğinde Taşır..!

İnsanlar sahip olduklarını küçümser, sahip olamadıklarını önemser.

Bir insanın kazancını ödüllendiren en yüksek ödül, bunun için ne elde ettiği değil, onun için ne olduğudır.

Özgürlüğe her zaman kendi iyiliği için değer vermiş olanlar, seçme özgürlüğüne sahip olmanın ve seçilmemenin, insanları insan yapan şeyin devredilemez bir bileşeni olduğuna inanmışlardır.

Garip ama gerçek. Bize değer verenleri ağlatır, vermeyenler için ağlarız. Bizim için hiç ağlamayacaklara değer veririz.