Hepimiz alışkınız güçlüklere acılara. Çile çekmek bizim doğal ortamımız. Elbise gibi giyeriz onu , onunla soluk alırız.

Acılar öylesine üst üste gelmişti ki, neredeyse onlara alışmıştı.

Taşın toprağın ezdiği işçi elleri, erkeklerin ezdiği fahişe derileri, yalanların ezdiği düşkün ruh çeperleri kalın olur.

Acıya dayanma gücü yetinmenin büyüklüğüyle paralel gider, yetinme de bir acıdır çünkü.

Acı çok dağılmış insanın kendini toplama aracıdır, onu matkap gibi kullanıp kişi psikolojik kaya katmanına ulaşır ve o temel üzerinde kendini yeniden kurar.

Eğer inceldiği yerden kopmasına izin vermezsen, gün gelir en sağlam yerinden kopar. Canın yanar, canını yakar.

Her gün bir şey daha biter, giderek acı vermez biten şeyler.

Tedavi edilemeyen şeylere dayanılmalı.

Sıkıntı ve acı çekmek gerekebilir. Çaba ve sabır, enerji ve dayanıklılık, her insanın geleceğinde etkili olur.

Dayan ve üstele; bu acı, adım adım, senin iyiliğine dönüşecek.

Acı her şeye ağır basıyor. Bazen bir saat daha yaşayamayacağımı düşünüyorum. Bunu görmezden gelmeyi telkin ediyorum kendime.

Dayan ve üstele; bu acı, adım adım, senin iyiliğine dönüşecek.

Hep acıyla doğarız, bizimle büyür, zamanla alışırız; kol bacak sahibi olmak kadar olağanlaşır acı çekmek.

Onu öldürmeyen şey onu daha güçlü yapar.

Acı çekmek, ölmekten daha çok cesaret ister.

Acıyı unut, geride kaldı. Dayanmayı, katlanmayı öğren. Dikkatini acıdan başka bir şeye yönelt. Başkalarını kırmayı bırak, Eğer birini incitirsen, kendini incitmiş olursun. Eğer birine yardım edersen, kendine yardım etmiş olursun. Kendini yargılama, kendini affet.

Öldürseydi acı, şimdiye ölmüş olurdum.

Seni öldürmeyen şey güçlendirir, değil mi?

Kim bilir? Belki de yaralarımıza üflerken öğrendik ıslık çalmayı...

İnsanlar acıya sevinçten daha fazla dayanıyorlar.