Fikirler, mantık üzerlerinde işlemeden önce net olmalıdırlar.

Sağduyudan yoksun bir aklın karışması gibi bir kafa karışıklığı yoktur.

Mantık eğitimi almayanlar geçerliliği olmayan sonuçlar çıkarmaya eğilimlidirler.

Muhakemenin gücü benliğin tutarlığıyla ölçülür.

Hoşa gitmeyen bir fikrin doğru olmadığını düşünmek insanın doğasında var. Eğer bir fikir bir insanın hoşuna gitmiyorsa, o zaman o kişinin o fikir aleyhinde argümanlar bulması hiç de zor olmayacaktır.

Saf mantıksal düşünce, dünyayı anlamamız için yeterli değildir. Gerçeğe ilişkin tüm bilgiler deneyimle başlar, deneyimle biter.

Kararları değişmez.’ Ama ‘karar vermek’ esasen fikrini değiştirmek demek değil midir? Daha önce karar vermemişken şimdi bir yargıya varıyorsun.

İnsan, mantıklı düşünen bir hayvandır.

Doğru düşünce olmadan doğru düşünce faaliyeti olmaz.

Düşünme söz konusu olduğunda, bütün deliller suskun kalırlar. Zira delilin bizzat kendisi, düşünme fiiline dayanır zaten.

Yaşamın kurtuluşu sadece mantığa değil, aynı zamanda düşünce üretimine de bağlıdır.

Fikirlerimin binası, kendi içinde tutarlı olan bir binadır.

Aklın var değil mi, diye sordu kendi kendine. Kullan o zaman!

En önemli düşüncelerimiz, duygularımızla çelişenlerdir.

İnsan ya düşündüğü gibi yaşamalı ya da yaşadığı gibi düşünmekten vazgeçmeli.

Duygular düşüncelere karşıt olunca onları yenerler.

Ya hiç sopa yemedin ya da sayı saymasını bilmiyorsun.

Nihayetinde, bizleri her şey karşısında bağımsız kılan tek şey aklın doğru kullanılmasıdır.

Düşünmeye bir sınır çizmek için, bu sınırın iki yanını da düşünebilmemiz gerekirdi (yani düşünülmeye elvermeyeni düşünebilmemiz gerekirdi.) Sınır, öyleyse, yalnızca dilin içinde çizilebilecektir ve sınırın ötesinde kalan düpedüz saçma olacaktır.

Bilge insan, tüm koşulları hesaba katarak bağlantılar kurmaya ve sonuçlar çıkarmaya çalışır.