Henüz var olmayan hiç var olmayacak anlamına gelmez. Öyleyse yok olan vardır. Var olan ise yok olmaya mahkûmsa, var olan yoktur.

Var olduğumuz sürece ölüm ortada yoktur; ölüm geldiği anda da biz artık yokuz.

Yokluk, varlığın en yüksek şeklidir.

Var olduğunda yok, yok olduğunda var olan şey aşktır.

Hiç, var olanın içindedir.

Her şey hiçbir şeydir, hiçbir şeyse her şey değildir.

Varlığı çoğaltan şey onun yokluğudur.

Milyonlarca yıldan beri insanı koruyacak, onun yanı başında olacak; sıkıntıya, bunalıma uğrayınca ona yardım edecek bir “Tanrı” hiçbir yerde yoktur! Olsaydı, şimdiye dek çoktan gelirdi bu Tanrı!.. Milyonlar, milyonlarca yıl varolmayan; şimdi de varolamaz!

Biz varımızı ortaya koysak, yokumuzdan utanırız.

Gerçek değer; gelmesi boşluk dolduran değil gitmesi boşluk yaratan.

Yoksun diye yoksunum sanıyorlar şimdi
Oysa adın bende
O kadar fazlayım ki.

Aşka harcanmayan zaman, ziyandır.

Bir şeyin birdenbire yerinde olmaması, ama aynı tiktakın sürüp gitmesiydi ölüm.

‘Yok’ dediğimiz de esâsında ‘vardır’. ‘Yok’ olaydı, ondan zâten bahsedemezdik. ‘Yok’un dildeki kullanım anlamı, bir şeyin, haddızâtında varolmuş olup artık olmamasıdır.

Şimdinin anlamlı olması içinde gelecek olmasındandır.

Başlangıçta Kelime vardı, bitişteyse yalnızca Klişe.

Güzelliğin anlamı gereği güzel olan her şey güzelleşir.

Yokluğu bilmeyen, varlığının kıymetini bilemez.

İnsan, büyük bir hayretle, binlerce yıllık varolmayıştan sonra birdenbire var olduğunu görür; bir süre yaşar; ve sonra yeniden yok olması gereken aynı oranda uzun zaman gelir.

Yaşam kısadır ve gerçek; uzak başarılara çalışır ve uzun ömürlüdür: Bırakın gerçeği konuşalım.