Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır, Yarım kalan bir şiir belki de.

Ömürler yetmiyor ve hep, eksik kalıyor bir şeyler.

Ve hala hesabı tutulmamış acılarla yüklüyüz.

Bir yolcu hüznüyle geçip gidiyor ömrümüz.

Çünkü biz fazlasıyla ödedik acının bedelini.

Hüzünlenmeye bile zaman yok artık.

Yaralarınla soluk al, Yaralarınla yaşa.

Yalnızsın bu yolculukta.

Acılar bitecek bir gün.

Hayata ‘evet’ deme aynı zamanda acıya, işkenceye, eksikliklere, açlıklara, ölüme de ‘evet’ demektir.

Aşkı, şiiri ve kavgayı bilmeyen insandan hayır gelmez!

Şiirden önce aşk vardı, şiirden sonra ölüm var.

Ya her şeyim ya hiçim,
Sorma dünyam ne biçim,
Bir kördüğüm ki içim,
Çözdükçe dolaşıyor.

Ya her şeyim ya hiçim,
Sorma dünyam ne biçim,
Bir kördüğüm ki içim,
Çözdükçe dolaşıyor.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Hayatta hiçbir şey olgun bir erkeğin ağlaması kadar yürek paralayıcı değildir.

Şiirdeki aşkla hayattaki aşk ne kadar birbirine benzemiyormuş.

Ancak acıya verdiğim değer kadar değer veriyorum hayata, onsuz edebilirim. Ama namus, benden çocuklarıma kalacağı için, yalnız onu savunacağım ben.

İnsana ölüm kadar acı da gereklidir.

Acı insanı olgunlaştırıyor.